แต่เมื่อกวาดสายตามองบรรดาลูกน้องที่นอนก้ำกึ่งกับพื้น เขาก็รู้ตัวว่า ดูท่าความลับทั้งหมดคงถูกเหล่าลูกน้องเหล่านี้ปล่อยรั่วออกไปหมดแล้ว
“ได้โปรด ได้โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด! ข้ายอมปล่อยพวกเขาทั้งหมดกลับไป”
“เมตตาด้วยว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าล่วงละเมิด ได้โปรดให้อภัยข้าสักครั้งเถิด”
ประมุขก๊กหมาป่าฟ้าคุกเข่าอยู่กับพื้น กอดคอมุสาทุกข์ทรมานร้องขอชีวิต
“ปล่อยพวกเขาทั้งหมดกลับไป?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางฟานก็หัวเราะขำอย่างเย้ยหยัน ยังมีหวังว่าการปล่อยคนจะทำให้เรื่องราวจบสิ้นได้อีกจนถึงตอนนี้
ส่ายหัวเบา ๆ หยางฟานตบศีรษะประมุขก๊กหมาป่าฟ้าเบา ๆ
“เจ้าควรทำความเข้าใจให้ชัดเจน ตอนนี้ไม่ใช่ว่าเจ้าปล่อยคนแล้วเรื่องจะจบ”
“ตอนนี้เจ้าต้องอธิบายให้ข้าฟังให้กระจ่าง ว่าเจ้าพาคนเหล่านั้นไปที่ใด”
หยางฟานเร่งเร้าเช่นนั้นพลางตบตีประมุขก๊กหมาป่าฟ้าเป็นจังหวะ
เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของประมุขก๊กหมาป่าฟ้าก็หม่นหมองลง
“นี่... ไม่ ข้าไม่เคยจับใครอื่นมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าลงมือจริง”
เมื่อได้ยินคำนี้ หยางฟานก็รู้ว่าประมุขก๊กหมาป่าฟ้าเอาตัวรอดด้วยความตาย จะไม่ยอมพูดอยู่แล้ว เขาจึงส่งสายตาเป็นสัญญาณไปยังด้านข้าง
ทันทีที่โจวเผิงรุดเข้ามา ฟันดาบลงที่ต้นขาประมุขก๊กหมาป่าฟ้าโดยตรง
เห็นดังนั้น ประมุขก๊กหมาป่าฟ้าร้องตะโกนอย่างเร่งรีบ
“ข้ายอมสารภาพ!”
แต่โจวเผิงไม่ลดมือ ฟันต้นขาของประมุขก๊กหมาป่าฟ้าขาดกระเด็นโดยตรง
ฟันขาขาดแล้ว เขาหันไปมองหยางฟานที่อยู่ด้านข้าง