เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาหลั่วฉางเหอก็เจือรำไรของพลังมารขึ้นมาชั่วขณะ แต่ครู่ใหญ่เขาก็ส่ายหัวเบา ๆ
“พวกเราเคยสัญญากันว่าจะรักษาชีวิตเขาไว้ เจ้าทำแบบนี้ก็เป็นคนไม่มีความเชื่อถือไม่ได้”
เซียวหลิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบไม่เชื่อหู
“ว่าไงนะ เจ้าตั้งใจจะอภัยชีวิตมันจริง ๆ งั้นรึ?”
หลั่วฉางเหอถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าหนักหน่วง
เซียวหลิงส่งสายตาคมเหมือนคมดาบมา
“หลั่วฉางเหอ ข้ามีความอดทนจำกัด รีบกำจัดเจ้าหนูนี่เสีย พวกเรายังมีธุระสำคัญอื่นต้องทำ ไม่มีเวลามาเสียเปล่าตรงนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลั่วฉางเหอหันกลับไปมองหยางฟานที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
ชั่วขณะนี้เอง หยางฟานรู้สึกเหมือนมีขนหนามปักแผ่นหลัง
แม้เขาจะฝ่าฟันขึ้นถึงขั้นสำเร็จแก่นทองแล้วก็จริง แต่ด้วยพลังรบในตอนนี้ เขาย่อมไม่ใช่คู่มือของเซียวหลิง
เซียวหลิงนั้นเป็นผู้บำเพ็ญรุ่นเก๋าแห่งขั้นสำเร็จแก่นทองตอนปลาย หากนางตั้งใจลงมือเอาชีวิต วันนี้หยางฟานก็ต้องตายแน่นอน
ชั่วครู่ หยางฟานยิ้มเหงา ๆ
“วังหลัก ข้าไม่เคยทำสิ่งใดผิดหน้าที่ต่อพระองค์เลย”
เขาจ้องมองเซียวหลิงไม่กะพริบ
เขาเข้าใจดีว่าเหตุใดเซียวหลิงจึงต้องกำจัดเขาให้จงได้ — ไม่มีเหตุอื่น เพียงเพราะหยางฟานรู้ความลับมากเกินไป
หากปล่อยให้หยางฟานเปิดปาก ครั้งนั้นนางก็ต้องเสียชื่อเสียงพังทลาย
ที่นี่ไม่เพียงมีหลั่วฉางเหอกับบุตรสาวของนาง ยังมีเหล่าอำนาจมีชื่อเสียงรอบด้านอีกด้วย
เมื่อข่าวนี้รั่วไหลออกไป แม้นางจะสังหารหยางฟานเสียแล้ว ชื่อเสียงของนางก็ยากจะเรียกคืน