พูดจบแล้ว หยางฟานยังคงแกว่งรากเหอโส่วอูในมือต่อไป
"พ่อค้า รากเหอโส่วอูของเจ้าขายราคาเท่าไร"
เมื่อได้ยินว่ามีคนถามราคารากเหอโส่วอูโดยสมัครใจ พ่อค้ารู้สึกประหลาดใจนัก
ต้องรู้ไว้ว่ารากเหอโส่วอูนี้เขาวางอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่ไม่มีใครเอาสักที เขาคิดว่าของชิ้นนี้คงจะขายไม่ออกเสียแล้ว
ไม่คิดว่าครั้งนี้ไม่เพียงมีคนอยากได้ แถมยังมีสองคนที่มาแย่งชิงกันอีกด้วย
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หมุนลูกตากลองกลอง คิดจะฉวยโอกาสขึ้นราคาขายให้แพงขึ้น
ชายผู้นั้นไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
"โถ คุณค่าของรากเหอโส่วอูนี้ไม่ใช่น้อยเลยนะ"
"ประการแรก มันไม่ใช่เหอโส่วอูธรรมดา แต่เป็นเหอโส่วอูที่มีอายุกาลถึง 2000 ปีโดยแท้"
"แค่นี้ยังไม่พอ เจ้าลองดูรากเถาของมันสิ ครบถ้วนสมบูรณ์ขนาดนี้ แถมยังเข้าใกล้รูปลักษณ์คนเข้าไปแล้ว"
"เหอโส่วอูล้ำค่าขนาดนี้ ราคาย่อมต้องขายสูงกว่านั้นเป็นธรรมดา"
คำพูดยังไม่ทันจบ ศิษย์แห่งยอดเขายอดเขาหินที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"พูดเปะปะไปได้ บอกมาเถอะว่าต้องการหินวิญญาณกี่หน่วย อู้อี้อย่างงี้มันน่าเบื่อชะมัด"
พ่อค้าทำหน้าไม่สบอารมณ์
เห็นอีกฝ่ายเฝ้าถามแต่จำนวนหินวิญญาณไม่เลิกรา พ่อค้าลังเลอยู่ครึ่งค่อน ก็โยนราคาออกมาตรง ๆ
"1000 หน่วยหินวิญญาณ"
แค่นี้เอง ศิษย์แห่งยอดเขาหินก็โกรธจัด
"เจ้านี่มันเหยียดหยามข้าหรือไงกัน หินวิญญาณ 1000 หน่วย เจ้ากล้าขอออกมาเชียวรึ!"
"รากเหอโส่วอูของเจ้าแม้จะเป็นเหอโส่วอูอายุพันปี แต่ส่วนที่นำมาทำยาได้ก็มีไม่มาก ซื้อกลับไปก็จะเอาไปทำไม!"