“หากครั้งใดที่ท่านเพื่อนเต๋าไปสำรวจของวิเศษในภูเขาไฟหรือทะเลแมกมาแห่งใดข้างนอก มีสิ่งนี้ติดตัวไปจะสะดวกขึ้นมากมาย”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานจึงพยักหน้าเบา ๆ ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วไม่ลังเล โยนหินวิญญาณร้อยก้อนออกไป ซื้อผ้ากันไฟนั้นได้มาเป็นของตน
เก็บผ้ากันไฟเรียบร้อยแล้ว หยางฟานจึงเดินอวดอ้างว่างไปยังจุดนั้น
เดินดูรอบได้ราวหนึ่งรอบ ขณะที่หยางฟานกำลังเตรียมเดินออกจากที่นั้น ก็ถูกแผงขายของมุมหนึ่งดึงดูดความสนใจขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขอ
เห็นแผงขายของวางอยู่ที่มุมลานจตุรัส เจ้าของแผงเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
ทว่าชายหนุ่มคนนี้ใบหน้าหม่นหมองเคร่งเครียดผิดปกติ เมื่อสายตาของหยางฟานกวาดผ่านไป ก็พบรอยช้ำดำคล้ำบริเวณหางตา
ดูท่าทางราวกับเพิ่งถูกใครบางคนอัดเมื่อไม่นานมานี้
หยางฟานส่ายหน้าเล็กน้อย
แล้วสายตาก็เปลี่ยนทิศ จ้องมั่นไปยังยาสมุนไพรหนึ่งกิ่งบนแผงของเจ้านั้น
เป็นยาสมุนไพรลักษณะคล้ายหัวไชเท้าขาว ดูภายนอกก็เพียงธรรมดาสามัญ
แต่หยางฟานเพียงหรี่ตามองหนึ่งครั้งก็รู้ทันทีว่านี่คือโสมหยกขาวอายุพันปี
โสมหยกขาวเป็นหนึ่งในวัตถุดิบที่ใช้กลั่นเม็ดยาเสวียนอิน
หยางฟานกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วเดินเข้าไป
สายตาของเขากวาดรอบแผงอีกครั้ง แล้วสุ่มหยิบยาสมุนไพรกิ่งหนึ่งขึ้นมาถามไถ่
“ยากิ่งนี้ราคาเท่าใด”
หยางฟานไม่ได้ถามถึงโสมหยกขาวโดยตรง หากแต่ถามถึงของอื่นก่อน
เพราะหากถามถึงโสมหยกขาวทันที อาจถูกอีกฝ่ายมองออกว่ามีความตั้งใจซ่อนอยู่