“ดีมาก หากเจ้ารู้จักที่อยู่ที่ควรแบบนี้ อาจารย์จะไม่ทำร้ายเจ้าเด็ดขาด ในเรื่องนี้เจ้าวางใจได้”
เสวี่ยหมิงกำชับหยางฟานอีกครั้ง จากนั้นจึงโบกมือ
ทั้งสามคนรีบเดินเข้าไปยังถ้ำใต้ภูเขาทันที
เพิ่งก้าวเข้าไปในถ้ำ กลิ่นคาวเลือดก็ลอยออกมาจากด้านใน
ดมกลิ่นคาวเลือดนี้เข้าไป เสวี่ยหมิงขมวมคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ไม่น่าจะใช่นะ ทำไมข้างในนี้จึงมีกลิ่นคาวเลือดได้?”
เสวี่ยหมิงขมวดคิ้วแล้วหยุดก้าว
“ไม่ต้องสนใจแล้ว บางทีอาจเป็นสัตว์ร้ายข้างในฆ่าฟันกันเอง เรารีบเข้าไปกันเถอะ”
“เจ้าเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ก็ควรรู้วิธีรับมือกับฝูงสัตว์ร้ายนั้นเช่นกัน”
“เรื่องนี้ข้ามีวิธีอยู่แล้ว”
เสวี่ยหมิงพูดไปอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นเขาก็มองไปยังด้านหน้า
“อย่างไรก็ตาม เจ้าต้องระวังให้ดีด้วย สภาพข้างในบ้างก็อาจเปลี่ยนแปลงไป ไม่เหมือนกับข้อมูลที่พวกเราสืบมาก่อนหน้านี้แล้ว”
กล่าวถึงตรงนี้ เสวี่ยหมิงก็ถอนหายใจหนึ่งครั้ง
“ผนึกที่สำนักทั้งหลายเคยร่วมมือกันวางไว้ในอดีต กาลเวลาล่วงเลยมานานเกินไป จนกระทั่งสิ่งที่อยู่ภายในนี้ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย”
“ผนึกกลายเป็นปัญหายุ่งยากขึ้นทุกที จะอยากเข้าออกได้สะดวกเหมือนแต่ก่อนคงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปแล้ว”
จากนั้นเขาหันไปมองเสวียนหยางที่อยู่ข้าง ๆ
“นี่อาจเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของพวกเราแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่พลาด”
เสวียนหยางที่อยู่ข้างกันก็พยักหน้ารับติดๆ กัน
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าต่อจากนี้ควรระวังสิ่งใด
จากนั้น ทั้งสองคนก็รีบเร่งมุ่งหน้าไปข้างหน้าทันที
เมื่อเดินเข้าสู่ส่วนลึกของถ้ำเขาด้านหน้า รอบตัวก็มืดลงทันที