จินปู้ฟานกำหนัดโกรธถึงขีดสุด บีบกำหนัดหมัดแน่นจนสั่น แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากสั่นแม้คำเดียว
เขาพ่วงความแค้นทั้งหมดมาเป้าหมายเข้าที่เฉินเค่อ
จั๋วอวี่เหลือบมองเฉินเค่อที่หน้าตาซูบผอม ไม่อาจขมวดคิ้วแน่นได้
"เฉินน้อง ทำไมถึงดูซูบผอมนักหนา ไม่เป็นอะไรนะเจ้า"
แม้จะเดาได้โดยประมาณว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จั๋วอวี่ก็ยังรู้สึกไม่เอื้อมือ
ในสายตาของเขา เพียงไม่ช้าจะต้องเดินทางไปฝ่าฟันขั้นภูมิในดินแดนลับ ต้องระวังตัวเสียจริง จะอยู่เสพสำราญเช่นนี้ได้อย่างไร
เฉินเค่อกระแอมเสียงขัดเขินเบา ๆ แล้วส่ายมือ
"ไม่เป็นอะไร พักฟื้นสักหนึ่งวันก็หาย"
เฉินเค่อหันหลังกลับมองไปข้างหลัง เห็นชายหนุ่มรูปงามตามมาอีกราวเจ็ดแปดคน
ทั้งหมดล้วนเป็นชายสนมที่รับใช้นางฟ้าร้อยดอก เฉินเค่อขมวดคิ้วแน่น ชัดว่าไม่พอใจพวกเขาสักนิด
ผ่านมาหนึ่งคืน โดยไม่รู้ตัวเขาได้นับนางฟ้าร้อยดอกเป็นของตนเพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้ใครแตะต้อง
หยางฟานไม่เอ่ยวาจาใด เพียงส่ายหัวเบา ๆ แล้วเหลือบมองไปด้านข้าง
นางฟ้าร้อยดอกกวาดสายตามองรอบ แล้วสุดท้ายก็หยุดสายตาไว้ที่หยางฟาน
นางยิ้มเจริญรักษ์ โบกมือเรียกหยางฟาน
หยางฟานขมวดคิ้ว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ค้อมมือเบา ๆ
"ไม่ทราบว่าเทพีมีโองการสั่งอันใด"
นางฟ้าร้อยดอกมองหยางฟานด้วยรอยยิ้มเจริญรักษ์
"ไม่ทราบว่าท่านผู้เชื้อสายสูงศักดิ์ชำนาญการขับเคลื่อนเรือเมฆหรือไม่"
หยางฟานเลิกคิ้วขึ้น
"เรือเมฆนั้นข้าย่อมชำนาญการขับเคลื่อนอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าเทพีมีโองการสั่งกระไร"