“ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดไม่ตกเลยว่าควรบำเพ็ญวิชาใดดี ไม่คิดว่าบัดนี้วิชาที่เหมาะสมจะถูกส่งต่อถึงมือเอง”
หยางฟานยินดีจนใจแทบจะหลุดลอย เขาคว้าคัมภีร์หวงเฉวียนอวี่ฮว่าไว้ในมือ แล้วทันทีที่จ้องนั่งขัดสมาธิลง ณที่นั้น เริ่มบำเพ็ญตามวิธีของคัมภีร์หวงเฉวียนอวี่ฮว่า
เพียงบำเพ็ญติดต่อกันเป็นเวลาหลายชั่วยาม หยางฟานก็เบิกตาโพลงขึ้นอย่างตื่นเต้น จริงแท้หรอกที่ว่าเป็นคัมภีร์หวงเฉวียนอวี่ฮว่า อัตราการบำเพ็ญของเขาเร็วขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า
ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้แม้จะอาศัยเตาเล็ก อัตราการบำเพ็ญของเขาก็เหนือกว่าผู้คนทั่วไปแล้ว ไม่คิดว่าเมื่อประกอบกับวิชานี้ ความเร็วยิ่งเพิ่มพูนขึ้นไปอีก
“ดูท่าถ้าข้าได้รับประทานยาอมฤทธิ์เพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย ภายในหกเดือนการก้าวสู่ขั้นสร้างฐานตอนกลางย่อมมีหวังเป็นแน่”
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานมิได้จมดิ่งกับการบำเพ็ญต่อไป แต่รีบกลับไปยังห้องอบเม็ดยาของตน แล้วทันทีเริ่มหลอมยาอมฤทธิ์
เช่นนี้แล้ว ในกาลต่อมา หยางฟานเก็บตัวเงียบงัน นาน ๆ จึงจะออกจากถ้ำครั้งหนึ่ง มิฉะนั้นก็มุ่งมั่นบำเพ็ญอย่างเดียว
เพราะภายนอกมีค่ายกลคุ้มกันอยู่ ช่วงเวลานี้จึงราบรื่นไร้เรื่องราว
บางคราวก็มีผู้บำเพ็ญบินผ่านหน้าถ้ำเป็นครั้งคราว แต่ด้วยค่ายกลปกปิดไว้ ประกอบกับเขาเจียมตัวระมัดระวัง จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าที่นี้มีผู้บำเพ็ญซ่อนอยู่
เวลาล่วงเลยผ่านไปสองสามเดือน
ระดับการบำเพ็ญของหยางฟานก้าวหน้าขึ้นจากเดิมอีก
แต่ห่างจากการฝ่าฟันสู่ขั้นสร้างฐานตอนกลางยังมีระยะที่ต้องรอ