ซุนหวังพยักหน้า
“ได้แน่นอน”
จากนั้นเขาทันทีที่กลืนยาอมฤทธิ์หนึ่งเม็ดลงคอ ส่วนเม็ดที่เหลือก็เก็บไว้ชั่วคราว
ต่อมาไม่นาน หลงชิงและหลูเจียงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กลืนยาอมฤทธิ์ลงไปเช่นกัน
ทั้งสองแม้ปากจะว่าไม่เป็นไร แต่แท้จริงยังคงกังวลอยู่ในใจ หวั่นเกรงว่าเชียนซวีจะลงมือกลั่นแกล้งในยาอมฤทธิ์ บัดนี้เห็นกันแล้วก็คงเป็นเพียงความห่วงกังวลล้นเหลือของพวกเขาเอง
ยาอมฤทธิ์ถูกย่อยสลายในท้องอย่างรวดเร็ว ทุกคนจึงเร่งหลอมรวมฤทธิ์ยาไปพลางพูดคุยไปพลาง
“ไปกันเถอะ พวกเราไปเตรียมการที่ถิ่นของงูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกก่อน วางผนึกให้เรียบร้อย แล้วค่อยคิดหาวิธีล่อสัตว์นรกนั่นออกมา”
หลงชิงหันไปมองซุนหวังที่อยู่ข้าง ๆ
“เป็นอย่างไรบ้าง สัตว์วิญญาณที่เจ้าจับมาตลอดทางล่ะ”
“จับมาได้หนึ่งตัว”
ซุนหวังสะบัดถุงมนต์เก็บของของตน ข้างในเห็นได้ชัดว่าบรรจุสิ่งมีชีวิตอยู่
“สัตว์วิญญาณตัวนี้ข้ายังไม่ได้ประหารให้สิ้นใจ ตอนนั้นจะเลือดมันออกมาพองาม แล้วล่อไปที่นั่น ย่อมดึงงูเหยี่ยวน้ำแข็งลึกพิศวงเขาหมึกออกมาได้แน่”
ได้ยินดังนั้น หลงชิงจึงพยักหน้า
“ก็ดีแล้ว รีบออกเดินทางกันเถอะ”
หลงชิงโบกมือเป็นสัญญาณให้คนอื่นตามไป
เชียนซวีมองไปทางหยางฟาน เห็นว่าหยางฟานกำลังจ้องตนอยู่ จึงจำใจสั่งการอย่างว่าง่าย
“ได้แล้ว พวกเจ้าก็ตามมาด้วย ช่วยเป็นลูกมืออะไรก็ได้ตามมี”
ได้ยินคำนี้ หลงชิงกวาดสายตามองหยางฟานสองสามครั้ง ก็มิได้พูดจาอะไรเพิ่มเติม
ในสี่คนนี้มีเพียงเชียนซวีกับหลงชิงเท่านั้นที่พาลูกน้องมาด้วย ส่วนซุนหวังกับหลูเจียงได้ไล่ศิษย์ของตนกลับไปก่อนออกเดินทาง ณ บัดนี้จึงเหลือแต่หยางฟานกับโจวเผิงอีกไม่กี่คนที่ติดตามมา
หยางฟานกวาดมองรอบ ๆ แล้วเดินตามอย่างสุมหัว