หญิงงามผู้อยู่ร่วงเคียงข้างแสดงความไม่พอใจทันที
“ปล่อยเขาไป? จะเป็นไปได้อย่างไร นี่มันมุกตลกหรือเปล่า”
“ไม่ได้ ต้องจับเขามาขังเอาไว้ ลอกหนังดึงเอ็น ลงทัณฑ์ด้วยการเฉือนช้า ๆ จนตาย”
เมื่อได้ยินถ้อยคำโหดเหี้ยมเช่นนั้น หยางฟานขมวดคิ้วแน่น เหงื่อแตกพล่าน
เขาประนมมือคำนับ
“ข้ากับเซียนร้อยดอกไม้ครั้งก่อนมิได้มีเพียงความเข้าใจผิด หากแต่มีความบาดหมางด้วยจริง ๆ”
คำยังไม่ทันจบ เซียนร้อยดอกไม้ก็หันมาทันที
“เจ้าตัวดีนักเชียว กล้าพูดกลับกลายอย่างนี้ได้ไง ชัด ๆ ก็คือเจ้านั่นแหละที่หวังจะชิงของของข้าไป”
หยางฟานกางมือทั้งสอง
“เซียนร้อยดอกไม้โปรดทรงสติ ครั้งก่อนข้าเคยกล่าวกับเจ้าไม่ใช่หรือ ว่าถ้าส่งหุ่นเชิดตนนั้นมาให้ ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปเอง”
“ครั้งก่อนข้าเคยข่มขู่เจ้าแม้แต่ครึ่งคำหรือ”
เซียนร้อยดอกไม้พูดไม่ออกสักคำ ถ้อยคำของหยางฟานนั้นเป็นความจริง
แต่ที่จะให้นางก้มหัวนั้นหาได้ไม่ นางบิดหน้าหนี
“ฮึ่ม! นั่นมันแค่ข้ออ้างของเจ้าเท่านั้น สุดท้ายแล้วเจ้าก็ยังหวังจะชิงของวิเศษบนตัวข้าอยู่ดี”
“จริง ๆ แล้ว ถ้าไม่ได้แม่ปลูกคาถาแม่ลูกใจเดียวไว้ให้ ข้าคงตายอยู่ในมือจอมขโมยนี่แล้ว”
นางมองหญิงงามด้วยสีหน้าอายเขิน
หญิงงามกอดลูกสาวไว้แน่นในอ้อมอก
“ลูกแม่ที่รัก วางใจเถิด แม่จะเอาคืนให้ทันที”
นางเหลือบมองหยางฟานที่อยู่เบื้องล่างอย่างเจ็บแค้น ยกมือขึ้นเตรียมจะปราบประหารหยางฟานลงทันที
แต่ครานี้เอง ชายวัยกลางคนข้าง ๆ ยกมือขึ้นขวางนางไว้ก่อน