เมื่อเห็นหยางฟานแสดงท่าทีรังเกียจว่ารองเท้าฟางคู่นี้เก่าคร่ำคร่า หญิงชราข้าง ๆ ก็ยิ้มแห้ง ๆ ออกมา
“เดี๋ยวเถอะพ่อหนุ่ม เจ้าอย่าเพิ่งรังเกียจว่ารองเท้าฟางคู่นี้เก่าจนตายขอดีนัก”
“เมื่อครั้งที่มันยังใหม่กรอบนั้น ต่อให้เจ้าเทยาวออกมาหมื่นตำลึงหินวิญญาณก็หาซื้อไม่ได้หรอก”
“บอกเจ้าแล้วกัน หญ้าชิงเถิงพันธุ์นี้แท้จริงแล้วมีฤทธิ์สมานสอดคล้องกับธาตุลมโดยกำเนิด และยังอยู่ในสายธาตุไม้อีกด้วย”
“ธาตุลมในห้าธาตุก็ถือว่าเป็นสายไม้ พอมีหญ้าชิงเถิงนี้ผสมกับผลึกธาตุลมแล้ว สรรพคุณย่อมไม่ธรรมดา”
“เพียงเจ้าเคลิ้มวิชาสายไม้ออกมา ก็จะดูดพลังวิญญาณสายไม้รอบข้างเข้ามาได้ ทั้งยังดูดพลังวิญญาณสายลมเข้ามาพร้อมกันอีกด้วย”
“เมื่อมีพลังธาตุลมพยุงร่างเอาไว้ ความเร็วของเจ้าจะเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน”
ได้ยินถึงตรงนี้ หยางฟานก็รู้สึกโย้เย้เล็กน้อย แต่พอเงยหน้ามองหญิงชราแล้วเห็นท่าทีรี่รีอาการใส ๆ เช่นนั้น
หยางฟานก็เข้าใจในใจว่า รองเท้าฟางคู่นี้สิบมีเก้าคงยังมีจุดบกพร่องร้ายแรงอีกบางอย่างซ่อนอยู่
เขาส่ายหัวเบา ๆ
“ของแบบนี้เก่าคร่ำคร่าเกินไป แม้แต่ก่อนจะวิเศษแค่ไหน ตอนนี้ก็ไร้ค่าแล้ว”
เขาหยิบรองเท้าฟางขึ้นมาพิจารณาอยู่สองสามตา ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีรังเกียจ
แต่เมื่อเห็นว่าหยางฟานยังดูจะมีความสนใจอยู่บ้าง หญิงชราก็ยิ่งอาการใสขึ้น รีบอธิบายขึ้นมาทันที
“เพื่อนน้อยลองลองของดูก่อนก็แล้วกัน พอลองแล้วเจ้าจะรู้เองว่าของชิ้นนี้มีค่าเพียงใด”
หยางฟานเริ่มหวั่นไหว เขาจึงถอดรองเท้าบูทยาวออก สวมรองเท้าฟางเข้าไปแล้วลองเดินไปสองสามก้าว