แต่นางฟ้าร้อยดอกไม่สนใจเขาเลย เขาก็ทำอะไรมิได้
ในความอึดอัดใจ เขาจึงได้แต่กลับเข้าห้องของตน
ทุกการเคลื่อนไหวของคนเหล่านี้ หยางฟานล่วงรู้ทั้งสิ้น
แต่หยางฟานก็มิได้ทำสิ่งใดเกินเลย
เขาเพียงปฏิบัติหน้าที่อย่างซื่อตรงบนดาดฟ้าเรือ แม้แต่ห้องพักของตนเองยังไม่รีบเลือก
สำหรับหยางฟานแล้ว พักบนเรือเมฆกับพักในห้องแทบไม่ต่างกันเลย
รอบ ๆ เรือเมฆลำนี้มีผนึกกันลมบาง ๆ พรางตัวเองไว้ กระทบกระเทือนไม่มากนัก
และผนึกนี้ก็ยังบางเบากว่าครั้งก่อนเสียอีก
ในวันต่อ ๆ มา หยางฟานกับโจวเผิงจึงติดต่อกันผ่านเป่าส่งสาร
ผ่านเป่าส่งสาร หยางฟานทราบความคืบหน้าของโจวเผิงเป็นอย่างดี
หลังผ่านไปราว 7-8 วัน โจวเผิงก็เดินทางมาถึงบริเวณใกล้ดินแดนลับนั้นแล้ว
แต่คำของโจวเผิงที่ตามมากลับทำให้ใจของหยางฟานจมดิ่ง
โจวเผิงบอกเขาว่า ผนึกที่นี่ทรงพลังยิ่งนัก ด้วยระดับฝีมือของเขามิอาจทำลายได้
ต้องอาศัยคนหลายคนระดมญาณร่วมกันบีบให้แตกออกเท่านั้น
หยางฟานจึงวางความหวังนี้ลงในทันที
เดิมทีเขายังคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ให้โจวเผิงแทรกตัวเข้าไปจัดการอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนแผนการนี้ใช้ไม่ได้เสียแล้ว
หยางฟานได้แต่อยู่บนเรือเมฆอย่างสุภาพ
ถึงหยางฟานจะตั้งใจลดความเร็วลง แต่เวลาที่ใช้ก็ไม่ต่างจากเดิมมากนัก
เนื่องจากใกล้ถึงจุดหมายแล้ว นางฟ้าร้อยดอกจึงหลุดพ้นจากห้วงมืดมัวออกมา