“ได้แล้ว เราจะไม่รบกวนเจ้าต่อไป จงตั้งใจบำเพ็ญตามลำพังเถิด”
“อ๊ะ หรือว่าอาจารย์ของเจ้าก็ไม่อยู่บนยอดภูเขาดาวเช่นกัน?”
พูดจบ ชายผู้นั้นก็จ้องมองหยางฟานด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรนัก
หยางฟานได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ท่านบอกว่าจะออกไปข้างนอกหาทรัพยากรสำหรับการบำเพ็ญมาให้ข้าเพิ่มเติม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้อาวุโสองค์ที่สามที่อยู่ใกล้ฝ่ายก็ครางในลำคอเสียงหนึ่ง
“หาทรัพยากรบำเพ็ญมาเพิ่มเติมงั้นรึ”
“เจ้าโง่เขลานั่นเมื่อไรมันมีน้ำใจเช่นนี้แล้ว?”
“มันชัดแจ้งว่ามันออกไปดื่มสุรา เจ้าจึงช่วยแก้ตัวให้มันนี่”
พูดแล้ว ผู้อาวุโสองค์ที่สามก็ส่ายหน้าไม่หยุด
“โอ้ย หนูน้อยคนนี้มันน่าผิดหวังเสียจริง ๆ”
ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่ายหน้าตามติดกัน
“ทำมิดีผู้อาวุโสองค์ที่สามถึงกับเอ่ยเช่นนี้? แม้ตนจะเปรียบไม่ได้กับศิษย์ถ่ายทอดโดยตรงอีกหลายคนของท่าน แต่ก็มีพลังยอดเยี่ยมมิใช่หรือ”
“อายุเพียงเบญจวัยก็เข้าถึงขั้นสำเร็จแก่นทองแล้ว อนาคตอาจมีโอกาสฝ่าฟันเข้าถึงขั้นหยวนอิงด้วยซ้ำ ท่านเอ่ยเช่นนี้มิใช่การที่ดีนัก นับได้ว่าเขายังทำได้ดีอยู่มิใช่หรือ”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ผู้อาวุโสองค์ที่สามข้าง ๆ ก็ครางในลำคอเสียงหนึ่ง
“เขาเป็นศิษย์ถ่ายทอดโดยตรงของข้าเลย แต่การกระทำของมันหนักแน่นตายด้านเกินไป”
“ครั้งนั้นมันไม่ควรเสนอตัวมาที่ยอดภูเขาดาวแห่งนี้เอง ข้าเองยังบอกมันแล้วว่าให้ยังคงเป็นศิษย์ถ่ายทอดโดยตรงของข้าต่อไป”
“แต่มันไม่เชื่อฟัง ตื๊อจะมาเป็นประมุขยอดภูเขาที่นี่”
พูดจบ เขาก็ส่ายหัวไปมาไม่หยุด