เมื่อเห็นฉีเพ่ยหลานกับหยางฟานอยู่ใกล้ชิดกันเช่นนั้น
ในใจของเขาได้เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ความโกรธและริษยาย่ำไปแล้วมานานพอที่จะเข้าครอบงำสติของเขา
เขาย่อมไม่มีวันยอมให้หญิงที่ตนรักไปสอดส่อมลอบลักกับชายอื่น
ดังนั้นทันทีที่เห็น เขาจึงพุ่งตัวออกไปอย่างคลั่งไคล้เพื่อจะเข้าต่อสู้กับหยางฟาน
มองดูผู้บำเพ็ญแซ่วังที่เกือบจะเสียสติอยู่ตรงหน้า
แววตาฆ่าคนในดวงตาของหยางฟานเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
ชายคนนี้มันช่างไม่รู้จักตายจริง ๆ กล้ายั่วยุทางเขาอีก
เมื่อกล้ามายั่วยุ หยางฟานย่อมต้องให้มันจ่ายราคา
หยางฟานสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วตั้งใจยั่วยุขึ้น
“โอ๊ะ อย่างนั้นรึ เจ้าแอบอิจฉาที่เห็นข้ากับมนุษย์หวานใจของเจ้าร่วมโสมมกันรึไง”
ได้ยินเสียงใจของหยางฟาน ผู้บำเพ็ญแซ่วังที่อยู่ด้านหลังโกรธเกรี้ยวสุดขีด
“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกเป็นไฟ หยางฟานยังคงเร้าโทสะต่อไป
“ไม่ปิดบังอะไรเจ้าหรอก ข้ากับนางเทพีเพ่ยหลานแม้จะยังไม่ผ่านเรื่องสุดท้าย
“แต่นอกจากเรื่องสุดท้ายนั้น สิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำนั้นข้ากับนางได้ทำกันมาหมดแล้ว”
“เจ้าอยากฟังไหมว่าระหว่างข้ากับนางเคยเกิดอะไรขึ้นมาแล้วบ้าง”
“สัตว์นรก เจ้ากล้าทำลายหน้าอนามของเพ่ยหลาน”
ผู้บำเพ็ญแซ่วังโกรธจนทนไม่ได้ ตาแทบแตก พุ่งเข้าหาหยางฟานทันควัน
หยางฟานยิ้มเยาะ แล้วเอ่ยต่อ
“เฮ้ ข้าบอกเจ้า เรื่องนี้เจ้าไม่มีวันได้เห็นโดยชาตินี้ ไม่มีวันได้เห็นเพ่ยหลานในห้วงที่หัวใจสั่นสะเทือนเลย”
“ความรู้สึกนั้นมันต่างจากเดิมสิ้นเชิงเชียวนะ”