ชายผู้นั้นกวาดสายตากวาดดูหยางฟานตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พวกเราคือผู้บำเพ็ญภายใต้สังกัดนครชางหยุน ได้รับมอบหมายจากประมุขเมืองให้ออกตรวจตราบริเวณรอบนอก”
“ข้าเห็นเจ้าบินหนีออกมาจากเทือกเขา จำเป็นต้องตรวจสอบว่าเจ้ามีปัญหาหรือไม่”
ได้ยินดังนั้น หัวใจของหยางฟานที่เพิ่งวางลงกลับคืนเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
หยางฟานไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเครื่องมือวิเศษสำหรับตรวจสอบตัวตนหรือไม่ หากฝ่ายนั้นมีวิธีสืบรู้ตัวตนของเขาจริง ๆ
เมื่อถูกค้นพบว่าที่มาที่แท้ของเขาคือใคร ย่อมเป็นเหตุให้เกิดภัยอันถึงตายแน่นอน
หยางฟานอึ้งครึ้มขัดใจชั่วขณะ คิดจะหลบหนีไปเสียหรือไม่
แต่ครุ่นคิดดูแวบหนึ่ง หยางฟานก็ยังอยู่ ณ ที่เดิมอย่างสุขุม
การหนีไปอย่างมุระเศร้าไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด
หากอีกฝ่ายแท้จริงยังมองไม่เห็นรอยร้าว แต่หยางฟานกลับรีบร้อนวิ่งหนีเอง กลับจะเป็นเหตุให้อีกฝ่ายเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที
หยางฟานก้าวออกไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วโค้งมือคำนับอีกฝ่าย
“หนูน้อยเข้าเขามาเพียงเพื่อเก็บสมุนไพรวิเศษ และล่าสัตว์วิญญาณในเขาเท่านั้น ย่อมไม่มีปัญหาแน่”
ได้ยินคำอธิบายของหยางฟาน ชายผู้นั้นก็สะบัดมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระเหล่านี้ เจ้ารีบให้ข้าตรวจตราเสียก่อน ถ้าเจ้าไม่มีปัญหาก็ไปจากที่นี้ได้ทันที”
ได้ยินดังนั้น หยางฟานจึงคงความระวังตัวไว้ แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
ไม่นานนัก หยางฟานก็เดินมาถึงข้างกายผู้บำเพ็ญนั้น
ผู้บำเพ็ญนั้นยกมือขึ้นอย่างเรื่อยเฉย ทำท่าสัญญาณให้หยางฟานยื่นฝ่ามือออกมา