หยางฟานเดินเก็บยาไปตามทาง ช่วงแรกนั้นเก็บยาทุกชนิดที่พบ
แต่ไปต่อภายหลัง หยางฟานก็เปลี่ยนเป็นเก็บเฉพาะยาที่มีอายุนับพันปีเท่านั้น
แม้เช่นนั้น ใช้เวลาเพียงแก้วชา เขาก็เก็บยาได้เกือบสามสิบต้น
เมื่อหยางฟานเก็บได้เกือบหมด เลือดมืดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาหนึ่งครั้ง แล้วส่งเสียงฮึดในลำคอ
“ด้วยวิธีเก็บแบบเจ้า เก็บกันไปถึงปีมะเมียชาตินัก”
จากนั้นเขาสะบัดมือ พลังวิญญาณก็พุ่งทะยานออกมา
ทันใดนั้น ยาทั้งหมดรอบ ๆ ก็ถูกถอนขึ้นจากราก ถูกดึงออกมาทั้งหมด
เสวียนหยางเอ่ยขึ้น
“ข้าว่าเจ้าเลือดมืดนี่โลภเกินไปแล้วมิใช่หรือ ทำไมถึงไม่เหลือแม้แต่นิดเดียวให้ผู้อื่นบ้าง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลือดมืดก็หัวเย็นเสียงหนึ่ง
“เหลือให้ผู้อื่นบ้างงั้นหรือ เจ้าว่าให้เหลืออะไรล่ะ ของดีอย่างไรก็ต้องหอบกลับไปทั้งหมด”
“อีกนัยหนึ่ง จะไปแพงให้ผู้อื่นทำไม”
“หรือว่าเจ้าอยากให้ยาพวกนี้โตต่อไปอีกกี่ร้อยปี แล้วค่อยเข้ามาเก็บอีกรอบ”
“เคล็ดเซวียนอิงของเจ้ามันอดทนได้นานขนาดนั้นหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสวียนหยางก็ยิ้มแล้วส่ายหัว ไม่พูดอะไรเพิ่ม
เมื่อถอนยาทั้งหมดรอบด้านนี้จนสุดรากแล้ว เลือดมืดก็สะบัดมือ
ดึงยาที่หายากทั้งหมดเก็บเข้าถุงมนต์เก็บของของตน ส่วนที่เหลือก็เหวี่ยงมาทางหยางฟานด้วยความง่ายดาย
“เอาล่ะ ที่เหลือก็ให้เจ้าทั้งหมด”
หยางฟานกำลังจะเข้าไปหยิบยาเหล่านั้น แต่เสวียนหยางข้าง ๆ กลับคว้าอากาศจากไกล ๆ ดึงของทั้งหมดเข้ามาเสียก่อน
“เฮ้ ข้าว่านะเจ้าเลือดมืด เจ้านี่ทะนุถนอมศิษย์จริง ๆ นะ ใส่ใจศิษย์ของตัวเองขนาดนี้”