ที่แห่งนี้เป็นดินแดนลับจริงหรือ ภายในมีสิ่งใดช่วยให้พลังบำเพ็ญก้าวผ่านขั้นได้จริงหรือ?
มองไปทางไหนเขาก็ไม่เห็นว่าสถานที่นี้จะเป็นสถานที่อันดีงามสักนิด
บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงความสงสัยในใจของหยางฟาน เสวี่ยหมิงจึงเอ่ยขึ้น
“อย่ามองว่าที่นี่พลังเลือดหนักหน่วงจนดูไม่น่าจะเป็นสถานที่เหมาะสม แต่เดิมทีแห่งนี้เป็นสถานที่อันงดงามยิ่งจริง ๆ”
ที่กลายเป็นเช่นนี้ ย่อมเพราะผู้บำเพ็ญแห่งวงการผู้วิเศษรอบด้านละโมบโลภมากเกินไป
เสวี่ยหมิงส่ายศีรษะไปพลางพุ่งทะยานตรงไปด้านหน้า
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางฟานรู้สึกแปลกประหลาดใจยิ่ง เสวี่ยหมิงตนเองช่างโลภที่สุดในสามพิภพ แท้ที่จริงกลับว่าคนอื่นโลภยิ่งกว่า
แต่คิดให้ดีแล้ว ถึงจะทำให้แม้แต่เสวี่ยหมิงผู้เช่นนี้ยังต้องยกให้เป็นผู้โลภ ผู้บำเพ็ญในอดีตคงกระทำเกินกว่าจะบรรยายจริง
ไตร่ตรองแล้วก็เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าสถานศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์เพียงใด ทัศนียภาพอันงดงามเพียงใด เมื่อถึงกับปะทะกันสู้เพื่อช่วงชิงอย่างเลือดสาด ย่อมเวียนมาจบลงที่ชะตากรรมเพียงหนึ่งเดียวเสมอ
แถมจากสภาพของเรือกระดูกขาวนั่น คงไม่ผิดนักหากว่าดินแดนลับแห่งนี้ได้กำเนิดสิ่งลี้ลับมากมายขึ้นแล้ว
หยางฟานลดเสียงลง
“แล้วอาจารย์ เรือกระดูกขาวกับคนพายเรือนั่นเป็นเรื่องราวเช่นไรกันแน่? เขาจู่โจมพาข้าพาจารย์มาที่นี่ได้อย่างไร? และเพราะเหตุใดจึงเชื่อฟังอาจารย์อย่างหมดใจเช่นนั้น?”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสวี่ยหมิงยิ้มบางแล้วอธิบายขึ้น
“เรือกระดูกขาวกับคนพายเรือผุดขึ้นมาเมื่อใดนั้น ชะรอยชีวิตไม่มีผู้ใดกล่าวชัดแล้ว”
“เพียงแต่ตามบันทึกว่า ราวหลายพันปีก่อน หลังจากที่สำนักใหญ่ทั้งหลายประทับม่านพลังกั้นปิดผนึกดินแดนลับแห่งนี้เอาไว้ สิ่งนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น”