สาวใช้ทั้งหลายเจ๋อหลานี้ล้วนเป็นคนที่องค์หญิงเจ๋อหลานนำติดมาด้วย
เมื่อเห็นหยางฟานรีบมาถึง ทั้งหลายจึงรีบพยักหน้าให้เขา
“องค์หญิงกำลังรอท่านอยู่ด้านบน รีบไปเถิด”
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงรีบเร่งความเร็วบินมุ่งไปยังยอดยอดเขา
ครึ่งแก้วชาร้อนผ่านไป หยางฟานก็มาถึงยอดเขาแล้ว
เมื่อหยางฟานมาถึง สาวใช้คนหนึ่งก็รีบนำเขาเข้าไปทันที
ไม่ช้า หยางฟานก็ตามสาวใช้เดินเข้าสู่เต็นท์ใหญ่
ขณะนั้นภายในเต็นท์ใหญ่มีผู้บำเพ็ญยืนอยู่สิบกว่าคน แต่บรรยากาศในเต็นท์กลับตึงเครียดอย่างประหลาด
เห็นดังนั้น หยางฟานจึงเงียบงันเดินไปยืนที่มุมหนึ่งของเต็นท์
ส่วนองค์หญิงผู้นั่งอยู่เบื้องบน เมื่อเห็นหยางฟานเดินเข้ามาก็คลายลมหายใจยาว
“ดีแล้ว กวนไหลเหย เจ้ามาเสียทีสินะ”
“ครับผู้เป็นองค์หญิง”
หยางฟานรีบก้มกราบต่อเจ๋อหลาน
เห็นดังนั้น เจ๋อหลานหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“ข้ายังคิดว่าเจ้าไปบวงสรวงอาจารย์แล้วจะไม่ยอมหันมามองที่นี่อีกเลย”
หยางฟานรีบส่ายหัว
“จะเป็นไปได้เช่นไร ข้าเพียงมัวยุ่งกับเรื่องอื่นจึงไม่ได้มาเยี่ยม ขอองค์หญิงโปรดให้อภัยด้วย”
พอได้ยินเช่นนั้น องค์หญิงก็ไม่อ้อมค้อม เธอยกมือโบกไปข้างหน้าเป็นเชิงให้หยางฟานเดินมายืนเบื้องหน้านาง
หยางฟานจึงจำต้องเดินไปอย่างว่าง่าย
“นั่งเถิด”
เมื่อหยางฟานนั่งลงเรียบร้อย เขาก็มองกวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างสงสัย อยากรู้ว่าวันนี้องค์หญิงเรียกเขามาด้วยเหตุใด
เห็นคนอื่นล้วนแสดงสีหน้าเคร่งเครียด หยางฟานจึงรู้ว่าตนเองคงได้พลาดอะไรบางอย่างมา