สีหน้าของหยางฟานเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เสวี่ยหมิงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ไม่ใช่จะลงมือกับข้าใช่หรือไม่
คิดถึงตรงนี้ หยางฟานก็พร้อมจะเอาชีวิตเป็นเดิมพันกับเขาแล้ว
แม้ต้องตายอยู่ที่นี่ก็ตาม ก็ย่อมไม่ยอมให้เขาทำอย่างใจนึกอย่างใด
แต่แล้วหลังจากบินออกมาได้ระยะหนึ่ง หยางฟานก็ฉุกคิดขึ้นได้ทันที
เสวี่ยหมิงพาเขาออกจากป้อมปราการมา ย่อมมีเรื่องอื่นสั่งสอน
ไม่มีทางเป็นแค่เพียงเพื่อฆ่าเขาแน่
ครู่ใหญ่นั้น เสวี่ยหมิงก็พาหยางฟานมาถึงนอกป้อมปราการ
เขาเหลือบมองแคมป์ของแคว้นต้าเซี่ยที่อยู่ไกลออกไป คิ้วขมวดเล็กน้อย
จากนั้นก็เปลี่ยนมือชักแผ่นหยกบรรจุวิชาออกมาส่งให้หยางฟาน
หยางฟานมองเสวี่ยหมิงอย่างพร่างพร่า ไม่รู้ว่าเขาจะทำสิ่งใด
เสวี่ยหมิงชี้ไปยังด้านไกล
“เห็นแคมป์ของแคว้นต้าเซี่ยทางนั้นหรือไม่”
หยางฟานพยักหน้า
“เจ้าเอาแผ่นหยกนี้ไปส่งให้ผู้รับผิดชอบการล้อมเมืองของแคว้นต้าเซี่ยทางนั้น”
“อะไรนะ”
หัวใจของหยางฟานสั่นคลอน ไม่คิดเลยว่าเสวี่ยหมิงจะให้เขาทำเรื่องเช่นนี้
เห็นหยางฟานนิ่งงันอยู่ตรงนั้น เสวี่ยหมิงถลึงตาให้หนึ่งครั้ง
“อึ้งทำไม ยังไม่รีบไปอีกเรอะ”
หยางฟานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็จำยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย
เขาถือแผ่นหยกบรรจุวิชาบินมุ่งไปยังแคมป์ของแคว้นต้าเซี่ย
เสวี่ยหมิงเอ่ยเย็นชาจากด้านหลัง
“จดจำไว้ สิ่งที่อยู่ในแผ่นหยกนี้เจ้าห้ามดูเด็ดขาด ไม่งั้นระวังชีวิตเจ้าจะขาด”
หยางฟานรีบพยักหน้า แล้วเร่งความเร็วมุ่งไปยังแคมป์ของแคว้นต้าเซี่ย
ระหว่างบินมุ่งไปยังที่นั่น ความคิดของหยางฟานหมุนเวียนเร่าร้อน
เพราะเหตุใดกลางดึกดื่นอย่างนี้ เสวี่ยหมิงจึงให้เขานำแผ่นหยกบรรจุวิชานี้ไปยังแคว้นต้าเซี่ย