ส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ
หญิงสาวนุ่งขาวยังคงเอ่ยกับหยางฟานต่อไป
"ข้าแนะนำเจ้าให้ระวังตัวไว้บ้าง หากเจ้ายังกล้าขยับขยายอีก อย่าโทษข้าที่ไม่เมตตา"
ได้ยินดังนั้น หยางฟานจึงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ทำท่าทางสุภาพเรียบร้อยเต็มเปี่ยม
จากนั้นหญิงสาวนุ่งขาวก็พาหยางฟานเดินทางต่อไปยังด้านหน้า
ระหว่างทางหยางฟานยังคงร้องตะโกนวุ่นวายอีกหลายครั้ง แถมบางครั้งยังได้กอดรัดเอวของหญิงสาวนุ่งขาวอีกด้วย
ช่วงแรกหญิงสาวนุ่งขาวยังรังเกียจอย่างสุดซึ้ง แต่พอถึงหลัง ๆ นางก็เมินเฉย กลับบอกให้หยางฟานรัดเอวนางให้แน่นเพื่อรีบพุ่งทยานไปยังจุดหมายให้เร็วขึ้น ซึ่งก็สะดวกรวดเร็วยิ่งขึ้นมาก
เพียงเวลาแค่เล่มธูป หญิงสาวนุ่งขาวก็พาหยางฟานมาถึงเหนือยอดเขาสูงชันลูกหนึ่งแล้ว
ไม่นานนัก หญิงสาวนุ่งขาวก็พาหยางฟานบินออกจากเป่ยหยวนพ้นสำนักเทียนจีไป
เห็นดังนั้น หยางฟานเกาหัวแก้เก้อ
"อะไรนะ คราวนี้พวกเราต้องออกไปข้างนอกเพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกหรือ?"
หญิงสาวนุ่งขาวส่งสายตาจ้องหยางฟานอย่างโมโห
"ใช่แน่นอน"
"การคัดเลือกคราวนี้ตั้งใจรับบุตรหลานของเหล่าตระกูลในทุ่งหญ้าอยู่แล้ว ย่อมต้องจัดขึ้นภายนอกตามธรรมดา"
"เอาล่ะ เจ้ารีบตามข้ามาเดี๋ยวนี้"
ทันทีนั้นหญิงสาวนุ่งขาวก็พาหยางฟานพุ่งทยานไปยังยอดเขาสูงลูกหนึ่งไกลโพ้น
ครู่ใหญ่ผ่านไป หญิงสาวนุ่งขาวก็พาหยางฟานบินมาถึงกลางห้วงอากาศเหนือภูเขาสูงนั้น
ขณะนี้บนภูเขาสูงมีผู้บำเพ็ญหลายคนกำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศเช่นกัน
เมื่อเห็นหญิงสาวนุ่งขาวบินมา คนเหล่านั้นต่างก้มกราบน้อมต้อนรับพร้อมกัน