หยางฟานควานหาของอื่น ๆ ต่ออีกรอบ เมื่อแน่ใจว่าในถุงมนต์เก็บของของลั่วฉางเหอไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่แล้ว เขาก็ถอนใจออกมาหนึ่งครั้ง
“ถุงมนต์เก็บของของลั่วฉางเหอคนนี้มันยากจนชะมัดจริง ๆ”
หยางฟานหาทั้งในทั้งนั้นก็ไม่พบของมีประโยชน์อื่นใดอีก
จากนั้นเขาก็หยิบแผนที่นั้นขึ้นมา
บนแผนที่นั้นระบุตำแหน่งที่ลั่วฉางเหอเคยฝังของวิเศษไว้หลายแห่งไว้อย่างชัดเจน
เห็นดังนั้น ใจของหยางฟานก็สั่นไหวขึ้นมา
ลั่วฉางเหอนั้นไม่ใช่ผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองชั้นกลางโดยกำเนิด แม้ต้องแบกความทุกข์เอาไว้เงียบ ๆ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาย่อมสะสมฐานทรัพย์ไว้บ้างเป็นแน่
ของเหล่านี้อาจช่วยให้เขาฝ่าฟันขึ้นสู่ชั้นสำเร็จแก่นทองกลางได้จริงก็เป็นได้
คิดได้เช่นนั้น หยางฟานก็จดตำแหน่งบนแผนที่นั้นลงในความทรงจำอย่างแน่นหนาทันที
เมื่อท่องจำจุดต่าง ๆ บนแผนที่ได้หมดแล้ว สายตาของหยางฟานก็หยุดอยู่ที่ส่วนท้ายของแผนที่
ท้ายแผนที่ระบุตำแหน่งของซากสถานแห่งหนึ่งเอาไว้ชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าลั่วฉางเหอได้ของของผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้นมาจากสถานที่นั้นเอง
หยางฟานลูบคางของตนเบา ๆ แล้วพยักหน้านิดหนึ่ง
“ดีมาก งั้นต้องออกตามหาสิ่งเหล่านี้แล้ว”
ทันใดนั้นหยางฟานก็ลุกขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่ารอบด้านไม่มีปัญหาใด เขาจึงรีบออกจากถ้ำไป
จากนั้นหยางฟานก็อาศัยแนวทางบนแผนที่ มุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่แห่งแรกที่ลั่วฉางเหอฝังของเอาไว้
ตลอดทางหยางฟานระมัดระวังอย่างยิ่ง พลางอ้อมหลบผู้บำเพ็ญคนอื่นอย่างระวัง พลางคอยสังเกตอันตรายที่อาจเกิดขึ้น
เมื่อมาถึงจุดนั้นแล้ว หยางฟานค้นหารอบ ๆ ตามแนวทางบนแผนที่ ก็ไม่ช้าก็เร็วพบสถานที่ที่ลั่วฉางเหอฝังของวิเศษเอาไว้
ต้องยอมรับว่าลั่วฉางเหอระมัดระวังเพียงพอ หากปราศจากแผนที่ในมือ เขาคงหาที่นี่ไม่พบจริง
หลังค้นหารอบด้าน หยางฟานพบถ้ำร้างแห่งหนึ่ง เมื่อขับไล่สัตว์วิญญาณสองสามตัวข้างในออกไปแล้ว จึงควานหาข้างในอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็พบถุงมนต์เก็บของที่ถูกซ่อนเอาไว้หนึ่งใบ
เมื่อเปิดถุงมนต์เก็บของออก เห็นหินวิญญาณที่บรรจุอยู่เต็มปรี่ พร้อมยาอมฤทธิ์และสมุนไพรวิเศษนานัปการ หยางฟานก็ถอนใจยาวออกมาโดยไม่รู้ตัว