“ที่ปลอดภัย? ทางนั้นจะมีอันตรายหรือ?”
หยางฟานรีบถามขึ้น
“เข้าใจผิดหรือ ไม่ใช่ว่าอันตรายมีแต่เมื่อเข้าไปข้างในเท่านั้นหรือ?”
ได้ยินเช่นนั้น เสวี่ยหมิงก็หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
“จะง่ายอย่างนั้นได้เสียที่ไหน เจ้าจงฟังไว้เถิด ป้ายบัตรเสวียนหยวนนี้เป็นสิ่งล้ำค่าเหลือหลั่ง”
“เมื่อปรากฏขึ้นต่อสายตาแล้ว ย่อมถูกชิงตัดชิงเอาจากมือกันแน่”
“พวกเราจะไปปรากฏกายที่นั่นเร็วเกินไป เมื่อถูกคนอื่นจับตามองเห็นแล้ว”
“บางทีอาจมีผู้สะบักสู้ตายคิดรื้อป้ายบัตรเสวียนหยวนจากมือข้าไปเสียก็เป็นได้”
“วาสนาเช่นนี้ มีแต่ต้องหลบซ่อนให้พ้นภัยให้ไกลที่สุดก่อน”
“จนกว่าปริศนาโลกเสวียนหยวนจะเปิดประตูอย่างเป็นทางการ ถึงจะปลอดภัยกว่า”
แล้วเขาก็เงยหน้ามองฟ้า
“คิดคำนวณดูแล้ว อีกสามวันปริศนาโลกเสวียนหยวนถึงจะเปิด”
“ก่อนสามวันนี้ เพื่อความมั่นคง พวกเราควรหลบพักไว้ก่อน จึงจะวางใจได้”
พูดจบ เสวี่ยหมิงก็พาหยางฟานทะยานมุ่งสู่เทือกเขาใกล้กันทันที
หยางฟานไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงให้คนอื่นชักใย
ครู่ใหญ่ เสวี่ยหมิงก็พบถ้ำหนึ่ง แล้วบังคับให้หยางฟานอยู่ภายใน
จากนั้นเขาก็ประมวลผนึกเอาไว้นอกถ้ำ
แล้วให้หุ่นเชิดเดินเข้าไปในถ้ำ ยืนเฝ้าอยู่เคียงข้างหยางฟาน
“หนูน้อย เจ้าจงอยู่ที่นี่อย่างสุขสงบเสียก่อน”
“จะต้องการสิ่งใด ก็ค้นจากตัวหุ่นเชิดนั่นเถิด”
“บนตัวหุ่นเชิดนั้น ข้าเตรียมของใช้สำหรับบำเพ็ญและของกินไว้แล้ว”
“สามวันนี้เจ้าจงอยู่แต่ที่นี่ ห้ามไปที่ใดทั้งสิ้น”