“พูดตามตรง ถ้าไม่ได้อยู่ในสำนักเซียนตอนนี้ ข้าฆ่าเจ้าไปนานแล้ว”
หยางฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา มองลงมายังอีกฝ่ายจากที่สูง
เห็นเช่นนั้น ชายร่างกล้าฉี่ร่างนั้นจึงหดหลบตัวอยู่ในซอกมุมกำแพง
พูดตามจริง หยางฟานไม่มีความเวทนาใด ๆ ต่อพวกคนประเภทนี้เลย
คนพวกนี้ไม่ใช่สำนึกผิดว่าตนเองทำผิดจึงได้แต่เชื่อฟังอย่างเชื่องช้า พวกเขาแค่เพราะสู้ไม่ได้เท่านั้น
ถ้าหากสู้หยางฟานได้ เมื่อครู่นี้หยางฟานก็คงถูกมันฟัดจนเกือบตายไปแล้ว
สายตาเย็นชากวาดมองคนตรงหน้าแวบหนึ่ง หยางฟานจึงเอ่ยเรียบ ๆ
“ไม่ว่าเจ้าพวกเจ้าจะคิดอะไรก็ตาม แต่ข้าบอกเจ้าไว้ ที่นี่ห้ามใครก่อเรื่องเด็ดขาด”
“องค์เซียนสั่งไว้ก็ต้องปฏิบัติให้ดี ใครกล้าขัด อย่าว่าข้าไม่เตือน”
พูดจบ หยางฟานก็นั่งขัดสมาธิต่อไป
พูดตามความจริง เขาไม่อยากยุ่งเรื่องของพวกมนุษย์ธรรมดาเหล่านี้เลย
แต่หาทางเลี่ยงไม่ได้ เพื่อจะเข้าใจให้ชัดว่าแท้จริงแล้วลัทธิเลือดดาบมุ่งหมายอะไร หยางฟานจำต้องอดทนรอต่อไปที่นี่
เช่นนั้นแล้ว นับจากนี้อีกหลายวัน หยางฟานจึงรออยู่ในหุบเขาแห่งนี้ด้วยความอดทน
ช่วงหลายวันนั้น ก็มีมนุษย์ธรรมดาถูกลากเข้าหุบเขามาเป็นขบวนระย้า
จำนวนมนุษย์ธรรมดาเพิ่มขึ้นจนเกินการคาดเดาของหยางฟานเสียแล้ว
เมื่อถึงตอนนี้ หยางฟานยิ่งอกสั่น เขาไม่รู้เลยว่าลัทธิเลือดดาบพวกนี้อยากจะทำสิ่งใดกันแน่
หรือว่าจะจัดพิธีบวงสรวงสักอย่าง จึงต้องใช้มนุษย์ธรรมดามากมายถึงเพียงนี้?