เซียวไป่ฮวานั้นปกติชอบซนระริกระรับ จึงอดใจไม่ไหวอยากจะเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดดู
ลั่วฉางเหอสูดลมหายใจลึก ๆ
“ดูเร็ว ทางนั้นดูเหมือนจะมีคน”
หยางฟานรีบมองไปตามทิศทางที่ลั่วฉางเหอชี้ทันที
เขาเห็นว่าณหน้าพระราชวังลอยอยู่ก้อนเมฆขาว และบนเมฆขาวนั้นมีผู้บำเพ็ญจำนวนมากนั่งขัดสมาธิอยู่แล้ว
ผู้บำเพ็ญเหล่านี้เช่นเดียวกับหยางฟาน ล้วนมีบัตรเทียนจีทั้งสิ้น
พวกเขาเมื่อค้นพบตำแหน่งแท้จริงของวังแล้ว ก็รีบมาถึงที่นี่ทันที
ชั้นเมฆนี้คือที่พำนักของพวกเขา
“ไปเถอะ พวกเราก็ตามไปเช่นกัน”
เซียวหลิงโบกมือ
หยางฟานเบิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ประมุขวัง เราจะรวมกลุ่มกับพวกเขาหรือไม่?”
“ข้าว่าแยกออกจากกันต่างหากจะเหมาะสมกว่า”
"พวกเขามีคนมากมายขนาดนั้นอยู่ที่นั่น หากพวกเราปะปนไปกับพวกเขา แล้วพวกเขาคิดจะเล่นอุบายสกปรกขึ้นมาสักหน่อย เราก็จะตกอยู่ในอันตรายแล้วไม่ใช่หรือ"
หยางฟานพูดเช่นนั้น แต่ลั่วฉางเหอกลับส่ายหัว
“ลูกศิษย์ไม่ต้องกังวล ฝีมือของพวกเราทุกคนอยู่ในเกณฑ์สูสีกัน”
“นับเจ้าด้วยแล้ว เหล่าเรามีผู้บำเพ็ญสำเร็จแก่นทองถึงสี่คน จะกลัวพวกมันอีกหรือ?”
ลั่วฉางเหอหันไปมองเซียวหลิง เซียวหลิงพยักหน้า แล้วพาทุกคนบินต่อไปข้างหน้า
หยางฟานขมวดคิ้วแน่น
“ทำไมจึงไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงเล่า?”
ลั่วฉางเหอหันกลับมามองเขาสายตาหนึ่ง แล้วส่ายหัว
“เจ้ายังไม่รู้ บัตรเทียนจีนั้นสร้างขึ้นเพื่อศิษย์สำนักเทียนจีโดยเฉพาะ”
“ศิษย์สำนักเทียนจีเมื่อพลังบำเพ็ญก้าวข้ามขั้นหยวนอิง ก็จะได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้อาวุโส สิ่งที่ใช้มิใช่บัตรเทียนจี หากคือป้ายบัตรเทียนจี”
“ป้ายบัตรเหล่านี้ใช้ให้เฉพาะผู้บำเพ็ญขั้นสำเร็จแก่นทองลงไปสถิตเจ้าของได้เท่านั้น ดังนั้นผู้ที่มาถึงที่นี่จึงไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงสักคน เพราะผนึกด้านนอกจะขวางพวกเขาไว้อย่างแน่นหนา”