“ซูเนี่ยน ตอนนี้นางต้องการข้า เจ้าเลิกก่อเรื่องสักทีได้ไหม?”
เสียงร้อนรนเจือความหงุดหงิดดังขึ้นข้างหู
ซูเนี่ยนหลุบตาลง กวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วด้วยหางตา
นางถามระบบในใจว่า 【เจ้าระบบ เนื้อเรื่อง】
วินาทีถัดมา ความทรงจำและเนื้อเรื่องจากนิยายต้นฉบับก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง เมื่อนางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ซูเนี่ยนก็เข้าใจสถานการณ์ของตนเองอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว
ร่างเดิมเป็นบุตรีสายตรงของมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ต้าโจว เดิมทีนางคือว่าที่พระชายารัชทายาทที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้
แต่สวรรค์กลับไม่เป็นใจ ตอนที่หลี่เฉิน รัชทายาทซึ่งปกปิดฐานะออกไปฝึกฝนประสบการณ์ในหมู่ชาวบ้าน ตกหลุมรักเสิ่นหว่าน จอมยุทธ์หญิงจากยุทธภพเข้า และยืนกรานว่าจะแต่งกับนางเท่านั้น
ทว่าจอมยุทธ์หญิงผู้หยิ่งทระนงไม่ยินยอมอยู่ใต้ใคร อีกทั้งไม่ยอมปรนนิบัติสามีร่วมกับหญิงอื่น จึงเกิดเรื่องที่รัชทายาทคุกเข่าอยู่ในห้องทรงพระอักษรถึงสามวัน เพื่อขอราชโองการยกเลิกการหมั้นกับร่างเดิม
ฐานะของทั้งคู่แตกต่างกันเกินไป กว่าจะผ่านความยากลำบากนานัปการ ทั้งนางหนี เขาตาม นางยังคงหนี เขาก็ยังตาม จนในที่สุดจึงได้ลงเอยกันอย่างยากเย็น
ช่วงนั้นเสิ่นหว่านยังได้รู้จักกับเซียวอี้ ชายรองผู้รักมั่น ทุกครั้งที่นางต้องการใครสักคนที่สุด ก็มีเซียวอี้คอยอยู่เคียงข้างและช่วยให้นางผ่านพ้นมาได้เสมอ
รัชทายาทไม่พอใจเรื่องนี้มานานแล้ว บังเอิญว่าเสิ่นหว่านเองก็ไม่อาจปล่อยวางเรื่องที่เขามีคู่หมั้นอยู่ได้
ทั้งสองจึงหารือกัน แล้วตัดสินใจขอให้ฮองเฮาพระราชทานสมรสระหว่างซูเนี่ยนกับเซียวอี้เสียเลย
คนซวยสองคนก็เลยถูกจับมาอยู่ด้วยกันเช่นนี้
สองปีแรก ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เย็นชาอย่างยิ่ง
เซียวอี้ตัดใจจากเสิ่นหว่านไม่ได้ แต่เพื่อความสุขของนาง เขายินดีทำให้นางสมหวัง
เขาเพียงคอยปกป้องนางเงียบ ๆ ส่วนท่าทีที่มีต่อภรรยาซึ่งถูกยัดเยียดให้กลับไม่ใกล้ชิดและไม่ห่างเหินจนเกินไป
ร่างเดิมเป็นถึงบุตรีสายตรงของมหาเสนาบดี ได้รับการอบรมมาตั้งแต่เด็กเพื่อให้เป็นพระชายารัชทายาท
เดิมนางคิดว่าอนาคตตนจะได้เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน ใครจะคิดว่าจะมีจอมยุทธ์หญิงโผล่มาขัดขวางกลางทาง?
ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ นอกจากจะแย่งตำแหน่งพระชายารัชทายาทของนางไปแล้ว ยังจับนางแต่งกับชายที่นางไม่ต้องการอีกด้วย!
แค่นั้นยังไม่พอ ที่น่าเกลียดยิ่งกว่าคือ ทุกครั้งที่เสิ่นหว่านทะเลาะกับรัชทายาท ถูกฮองเฮากลั่นแกล้ง หรือถูกคุณหนูตระกูลใหญ่เยาะเย้ยจนเศร้าเสียใจ นางก็จะมาหาเซียวอี้!
ส่วนเซียวอี้ ไม่ว่าจะมีธุระสำคัญอะไรอยู่ในมือ ก็ทิ้งทุกอย่างเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนนาง
ร่างเดิมทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งสองจึงทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง
สามีภรรยาผิดใจกัน จนจวนกั๋วกงวุ่นวายไปหมด
เซียวอี้อย่างไรก็เป็นซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ถูกคนบงการเช่นนี้ ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงจะทนได้อย่างไร?
นางจึงจับคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ยังไม่คุ้นเคยกันดีคู่นี้ส่งไปเจียงหนาน โดยอ้างว่าเพื่อให้ทั้งคู่ได้สานสัมพันธ์
วิธีนี้ได้ผลจริง ๆ เมื่ออยู่ห่างจากพระเอกและนางเอกไปนานเข้า ซูเนี่ยนกับเซียวอี้ต่างก็ยอมรับชะตากรรม
หลายปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันทำให้ความรู้สึกของทั้งคู่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งยังมีบุตรชายที่ฉลาดหลักแหลมมาเป็นพยานรัก
เดิมคิดว่าชีวิตจะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเช่นนี้ตลอดไป
น่าเสียดาย...
เสิ่นหว่านมาเคาะประตูจวนสกุลเซียวอีกครั้ง
ตอนนั้นสามีภรรยาคู่นี้อาศัยอยู่ในเจียงหนานมาห้าปีแล้ว
นางปรากฏตัวในเจียงหนานด้วยสภาพมอมแมม พอเห็นเซียวอี้ น้ำตาก็ไหลพรากก่อนจะได้เอ่ยปาก
สตรีดอกไม้ขาวผู้ดื้อรั้นและเข้มแข็งช่างเปราะบางและไร้ที่พึ่งเหลือเกิน
เพียงร้องไห้ครั้งเดียว นางก็ทำให้หัวใจของเซียวอี้สั่นไหวได้อีกครั้ง
เขาจึงลืมทุกสิ่ง ภรรยาก็ลืม บุตรชายก็ลืม ในใจและสายตาเหลือเพียงคนตรงหน้า
เสิ่นหว่านจึงย้ายเข้ามาอยู่ในจวนสกุลเซียว
หลังจากนั้น นางจะหาเซียวอี้มาอยู่เป็นเพื่อนทุกวัน หากร่างเดิมแสดงความไม่พอใจแม้เพียงนิด นางก็จะเชิดหน้าถากถางว่าร่างเดิมไม่รู้จักพอ มีสามีดี ๆ อย่างเซียวอี้แล้วยังจะก่อเรื่องอะไรอีก?
นางกับเซียวอี้เป็นเพียงสหาย เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน เป็นร่างเดิมที่ใจแคบ ทนไม่ได้ที่เซียวอี้จะมีสหายต่างเพศ
ร่างเดิมเป็นสตรีสูงศักดิ์ที่ตระกูลใหญ่บ่มเพาะมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนไร้ยางอายแถมยังมีฐานะสูงส่ง นางก็ทำอะไรไม่ถนัด ได้แต่กล้ำกลืนความขุ่นเคือง
แต่จะมีภรรยาของใครที่เที่ยวเกาะติดสามีคนอื่นทุกวันกัน?
ทั้งคู่ยังออกไปเดินเล่นและเที่ยวชมทั่วทุกแห่ง ของล้ำค่าหายากถูกส่งเข้ามาในเรือนของเสิ่นหว่านราวกับไม่ต้องเสียเงิน
สามีภรรยาจึงทะเลาะกันทุกวันเพราะเรื่องนี้
สุดท้ายความสัมพันธ์ก็ขาดสะบั้น
หลี่เฉินจัดการงานในราชสำนักเรียบร้อยแล้ว ก็ตามมาหาเสิ่นหว่านถึงเจียงหนาน
ทั้งสองทะเลาะกันบนเตียง ก่อนจะคืนดีกันเมื่อถึงปลายเตียง คลี่คลายความเข้าใจผิดและกลับมารักหวานชื่นอีกครั้ง จากนั้นก็พากันกลับบ้านอย่างมีความสุข ทิ้งเซียวอี้ไว้ให้เศร้าใจเพียงลำพัง
แต่หลี่เฉินเป็นถึงรัชทายาทแห่งแผ่นดิน หญิงของตนเที่ยวมาหาชายอื่นอยู่เสมอ เขาจะมีความสุขได้อย่างไร?
เมื่อกลับไป เขาก็ร่วมมือกับศัตรูทางการเมืองของจวนเจิ้นกั๋วกง ใส่ร้ายสกุลเซียวว่าทุจริต รับสินบน และขายตำแหน่งราชการ ทั้งตระกูลจึงถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ
นับแต่นั้น ตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมาร้อยปีก็พังทลายลงในพริบตา ตกต่ำจนไม่อาจฟื้นคืน และเลือนหายไปจากสายตาผู้คน
เมื่อเสิ่นหว่านรู้เรื่อง นางก็กล่าวเพียงว่า “ถึงอี้จะเป็นพี่น้องของข้า แต่ทำผิดก็คือทำผิด ข้าไม่มีทางปกป้องพวกเขาหรอก!”
ดูสิ นางช่างเที่ยงตรงและไม่เห็นแก่พวกพ้องเสียจริง!
เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่เพียงทำให้หลี่เฉินคลายปมในใจ รู้สึกว่าในใจของเสิ่นหว่านยังให้ความสำคัญกับเขาที่สุด
ยังทำให้ชื่อเสียงของนางในหมู่คุณหนูตระกูลใหญ่ดีขึ้นมากด้วย
นับแต่นั้น เมื่อไม่มีร่างเดิมกับเซียวอี้คั่นกลาง พระเอกนางเอกก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียที หลี่เฉินขึ้นครองราชย์ แต่งตั้งเสิ่นหว่านเป็นฮองเฮา ทั้งสองใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนถึงอายุ 99 ปี
และตอนนี้
โลกของร่างเดิมพังทลายลงอีกครั้ง!
นางคิดว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ผ่านทุกข์สุขร่วมกันจนเซียวอี้ลืมเสิ่นหว่านไปแล้ว ในที่สุดชีวิตก็จะสงบสุขเสียที
แล้วผลเป็นอย่างไร?
เสิ่นหว่านยังคงวนเวียนเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาไม่เลิกรา
นางไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ชีวิตของนางถูกเสิ่นหว่าน หลี่เฉิน และเซียวอี้ทำให้ยุ่งเหยิงอยู่เสมอ
นางไม่เข้าใจ...
แต่ซูเนี่ยนที่ได้รับเนื้อเรื่องมาแล้วเข้าใจแจ่มแจ้งยิ่ง!
เซียวอี้เป็นชายรองผู้รักมั่นในนิยายรักยุคเก่าแนว “นางหนี เขาตาม นางหนีไม่พ้น”!
ไม่ว่านางเอกจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร จะรักเขาหรือไม่ เขาก็จะวิ่งไปหานางเอกอย่างไม่ลังเลและเลือกนางเสมอ
ยอมเกิดเพื่อนาง ยอมตายเพื่อนาง เป็นหมาบ้าคลั่งรักที่พร้อมเอาหัวโขกกำแพงเพื่อนางโดยแท้!
ส่วนร่างเดิมก็เป็นคนซวยตัวเป้งที่ถูกคู่บ้ากับหมาคลั่งรักลากไปพัวพัน!
ร่างเดิมถูกขนบธรรมเนียมผูกมัด แม้ตอนแรกจะไม่เต็มใจแต่งกับเซียวอี้ แต่เมื่อแต่งไปแล้ว นางก็ยอมรับชะตากรรม
นางตั้งใจจริง อยากใช้ชีวิตคู่กับเขาให้ดี
แต่ซูเนี่ยนไม่เอาด้วยหรอก!
คนซวยแบบนี้ ใครอยากเป็นก็เชิญเลย!
ซูเนี่ยนยกมือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “แน่ใจนะว่าจะไป?”
เซียวอี้ยังไม่ทันได้ตอบ เสียงหญิงสาวร่าเริงก็ดังมาจากหน้าประตู
“อี้ ทำไมยังไม่ไปอีก? วันนี้สนามม้ามีม้าชุดใหม่มา ถ้าไปช้า คนอื่นก็เลือกไปหมดแล้ว!”
ซูเนี่ยนหันไปมอง เสิ่นหว่านสวมชุดขี่ม้าที่คล่องแคล่ว ผมหางม้ารวบสูง ในมือถือแส้สั้นเคาะเบา ๆ ซ้ำไปมา สายตาที่มองนางเต็มไปด้วยความดูแคลนจากที่สูง
“ข้าบอกแล้วไง พี่สะใภ้ ไม่ต้องห่วงว่าข้าจะแย่งอี้ไปจากท่าน ถ้าเราสองคนจะลงเอยกันได้ ป่านนี้ก็คบกันไปนานแล้ว จะต้องขอพระราชทานสมรสให้พวกท่านทำไม?
คุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลายอย่างพวกท่านนี่นะ ไม่เคยเห็นโลกภายนอก สายตาก็เอาแต่จับจ้องเรื่องแย่งความโปรดปรานกันในเรือนหลัง ไม่รู้เลยว่าพวกชาวยุทธอย่างเราไม่ยึดติดกับธรรมเนียม ใช้ชีวิตอิสระเพียงใด
ในใจและสายตาของข้า อี้เป็นพี่น้องที่ดี ท่านไม่ต้องคิดมากหรอก”
เมื่อเซียวอี้ได้ยินเช่นนั้น แม้ในใจจะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังมองเสิ่นหว่านด้วยแววตาเอ็นดู เต็มใจเป็นพี่น้องที่ดีของนาง
บนใบหน้าซูเนี่ยนยิ้มแห้ง ๆ ส่วนในใจนั้นด่ากราด
คำพูดแบบนี้มันพวกชาหญิงชายชัด ๆ อ้างว่าเป็นพี่น้อง แต่จะเอาทุกอย่างเลยสินะ
“คุณหนูตระกูลใหญ่อย่างพวกเราสายตาคับแคบจริง ๆ ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ชอบแย่งสามีคนอื่น หลายใจ กินในชามแล้วยังจ้องในหม้อ และไร้ยางอายแบบนี้มาก่อน เพราะอย่างไรพวกเราก็ยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง”
คนไร้ยางอายเป็นใคร แค่มองก็รู้แล้ว
ถ้อยคำนี้ไม่ไว้หน้ากันแม้แต่น้อย ทั้งสองคนจึงหน้าเขียวหน้าซีดสลับกัน
เซียวอี้ถึงกับอับอายกลายเป็นโกรธ ตวาดลั่นว่า “ซูเนี่ยน! การอบรมของจวนมหาเสนาบดีหายไปไหน? ใครสอนให้เจ้าพูดจาแบบนี้?
บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าระหว่างข้ากับหว่านหว่านบริสุทธิ์ใจ เลิกคิดเรื่องต่ำช้าของเจ้าเสียที!”
ซูเนี่ยนแคะหู ทำหน้าดูแคลน “ของที่พวกเจ้าทั้งคู่ยังไม่มี แล้วข้าจะต้องมีไปทำไม?”