เมื่อได้ยินคำพูดของโม่หยาง หญิงสาวก็โมโหจนหัวเราะออกมา
สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์แค่สองสามต้นก็พอแล้วงั้นหรือ?
คัมภีร์วิชาฝีมือล้ำเลิศหายากจะเอาสักสองสามชุดเลย?
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเจอคนรุ่นเดียวกันที่พูดจาโอหังถึงเพียงนี้
นี่มันผักกาดขาวหรืออย่างไร?
คำพูดที่ไร้สามัญสำนึกเช่นนี้ทำให้นางไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรอยู่ชั่วขณะ
แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนมีรากฐานลึกซึ้งจริง และย่อมมีวิชาที่ทรงพลังเหนือผู้ใดอยู่บ้าง แต่นั่นล้วนไม่ถ่ายทอดสู่ภายนอก บางวิชายิ่งมีเพียงผู้มีสถานะไม่ธรรมดาในแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นจึงจะฝึกได้
ยังมีสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์อีก นี่ไม่ใช่สมุนไพรวิเศษธรรมดา สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์พิเศษบางต้นอาจทำให้ขุมกำลังใหญ่ถึงขั้นตาแดง คลังสมบัติของแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียนมีอยู่แน่ แต่ไม่มีทางมากมายนัก
“ว่าไง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่น่ามีปัญหากระมัง หากไม่ได้จริง ๆ ให้วิชาสักสองชุด ให้สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์สองต้นก็พอ!” โม่หยางมองไปยังหญิงสาวด้วยแววตาคาดหวัง
ในสายตาของโม่หยาง ข้อเรียกร้องนี้ไม่เกินเลยเลยจริง ๆ เพราะหญิงสาวคนนี้มาจากขุมกำลังใหญ่
ในใจของหญิงสาวเงียบงันไปแล้ว นางจ้องมองโม่หยางราวกับกำลังมองคนโง่เขลา
ไม่ว่าจะมองอย่างไรนางก็รู้สึกว่าโม่หยางมีปัญหาทางสมอง และเป็นปัญหาใหญ่ เพราะคนปกติไม่มีทางพูดจาเช่นนี้
“เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขอื่นเถอะ!” นางข่มความโกรธในใจพลางส่งเสียงเย็นชา
“อะไรนะ? เงื่อนไขอื่น?”
โม่หยางรู้สึกจนใจ ให้ตายเถอะ ขี้เหนียวถึงเพียงนั้นเลยหรือ วิชาสักชุดก็ไม่ให้ สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์สักต้นก็เสียดาย?