ฟังโม่หยางพูดเช่นนี้ ผู้อาวุโสสูงสุดพลันขมวดคิ้ว
ครุ่นคิดชั่วครู่ จึงพยักหน้ากล่าว “ผู้แข็งแกร่งมากมายนิสัยประหลาดยิ่งนัก ในเมื่อเขาไม่ให้เจ้าเปิดเผย ก็อย่าได้เอ่ยถึง เกรงว่าจะทำให้ผู้อาวุโสท่านนั้นไม่พอใจ อันจะส่งผลร้ายต่อเจ้า!”
โม่หยางฉวยโอกาสเปลี่ยนเรื่อง เอ่ยปาก “เฒ่าหัวหงอก มีธุระอะไรก็ว่ามาตรง ๆ!”
ผู้อาวุโสสูงสุดเบิกตาขุ่นใส่ ในสำนักหลิงซวีทั้งหมด ไม่มีผู้ใดกล้าเรียกขานเขาเยี่ยงที่โม่หยางทำ โม่หยางช่างดีแท้ ปากก็พร่ำเฒ่าหัวหงอกบ้าง เฒ่าชราหัวขาวบ้าง เรียกได้คล่องปากเสียเหลือเกิน บัดนี้ยิ่งคล่องหนักขึ้นทุกที
“ไอ้หนู เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งใดคือการเคารพผู้อาวุโส?” เขาจ้องโม่หยาง พลางเอ่ยเสียงเย็น
“มีธุระก็รีบว่ามา อย่ามารบกวนข้าฝึก!” โม่หยางเอ่ยด้วยสีหน้ารำคาญเต็มประดา
โม่หยางรู้ดีว่าเฒ่าชราผู้นี้ไม่มาเยือนโดยไร้เหตุ อุตส่าห์มายอดเขาไม้หาเขาตั้งแต่เช้าตรู่ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ไอ้หนู มหกรรมวรยุทธ์สี่สำนักใกล้จะถึงแล้ว...”
ทว่าผู้อาวุโสสูงสุดยังพูดไม่ทันจบ โม่หยางก็ส่ายหน้าทันที “เรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับข้า ข้าไม่เข้าร่วม!”
“ไอ้หนู เจ้า...”
“ไอ้หนู เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งของสำนักหลิงซวี และเจ้าก็รู้ดีว่าแต่ก่อนนั้น ทุกคราที่มีมหกรรมวรยุทธ์ ผู้อาวุโสสี่จะนำคณะไปด้วยตนเอง ห้าปีมานี้ สามสำนักอื่นล้วนหัวเราะเยาะสำนักหลิงซวีของเราอยู่เบื้องหลัง หากผู้อาวุโสสี่ยังมีชีวิตอยู่...”
ผู้อาวุโสสูงสุดพลางกล่าวพลางถอนหายใจเบา ๆ มิได้เอ่ยต่อ
เพราะเอ่ยถึงผู้อาวุโสสี่ สีหน้าของโม่หยางก็หม่นหมองลง
โม่หยางฉายแววโศกเศร้าผ่านดวงตา แม้รู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดจงใจใช้ผู้อาวุโสสี่มากระตุ้นเขา แต่นั่นก็เป็นความจริง