เชิ่งจวิ้นสีหน้าเคร่งเครียด “เชิ่งอวี้เซียว ห้ามพูดคำหยาบต่อหน้าเด็ก”
เชิ่งอวี้เซียวเปลี่ยนสีหน้าทันที ก้มหน้าพูดกับหลีเสี่ยวหยา “เมื่อกี้ฉันพูดไม่ดี อย่าเอาแบบอย่างฉันนะ รู้ไหม”
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า
เชิ่งอวี้เซียวอุ้มเธอไปที่ขอบเตียง ให้หลีเสี่ยวหยานั่งบนเตียงคนไข้ของเขา
“ฉินสุ้ยรังแกเธอหรือเปล่า” เชิ่งอวี้เซียวถาม
หลีเสี่ยวหยายังไม่ทันตอบ หลีจิงจิงก็ทนไม่ไหวเสียก่อน
เธอถูกเมิน
เธอถูกเมินแบบนี้ได้ยังไง!
“เสี่ยวหยา เธอยังจำฉันได้ไหม” หลีจิงจิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน
เชิ่งอวี้เซียวรู้สึกรำคาญที่ถูกขัดจังหวะ ชำเลืองมองเธออย่างเย็นชา
ส่วนหลีเสี่ยวหยาหันกลับไปอย่างงุนงง “คุณ...”
หลีจิงจิงสวมชุดกระโปรงเจ้าหญิงสวย ๆ บนหัวยังสวมมงกุฎเจ้าหญิง มีร่องรอยการถูกดูแลอย่างดีทั่วทั้งตัว
หลีเสี่ยวหยาส่ายหน้า “หนูไม่รู้จักคุณ”
“ไม่ เธอรู้จักฉัน ฉันคือหลีจิงจิงไง” หลีจิงจิงอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว
[อา พอหลีเสี่ยวหยาและหลีจิงจิงยืนข้างกัน ฉันถึงได้รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า หลีเสี่ยวหยาลำบากจริง ๆ]
[+1 เลย หลีจิงจิงเหมือนเจ้าหญิงน้อย]
[ส่วนหลีเสี่ยวหยาต้องเลี้ยง ‘พี่ชาย’ สองคนที่ไม่เอาไหน]
[อย่าพูดอย่างนั้น ‘พี่ชาย’ สองคนก็ช่วยอะไรบ้างนะ]
ในกล้อง หลีเสี่ยวหยาจ้องมองหลีจิงจิง
เธอจำได้เลา ๆ ว่าบ้านผู้ใหญ่บ้านมีเด็กผู้หญิงที่แก่กว่าเธอหนึ่งปี ชื่อหลีจิงจิง