"ที่ฉันนอนหลีเสี่ยวหยาเป็นคนจัดไว้ให้เอง นายไปหาที่อื่นนอนซะ"
"หวังว่านายจะไม่โง่พอที่จะมองอากงของหลีเสี่ยวหยาเป็นคนดีนะ อย่าให้ไอ้แก่บ้านั่นมาเอาผลประโยชน์จากหลีเสี่ยวหยาได้"
"ไม่มีธุระอะไรก็อยู่ห่าง ๆ หลีเสี่ยวหยาไว้ อย่าเอาความน่ารังเกียจที่คนเขาหมดรักหมดเมตตามาติดเธอ"
……
"ฉันกลับไปเร็ว ๆ นี้แน่"
ข้อความมากมายยืดยาว
แสดงว่าเชิ่งอวี้เซียวร้อนใจมาก
ฉินสุ้ยไม่กระพริบตา ลบทิ้งทั้งหมด
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าเชิ่งอวี้เซียวไม่กลับมาก็ดีเหมือนกัน
ฉินสุ้ยโยนมือถือคืนให้ผู้กำกับใหญ่
ผู้กำกับใหญ่ถามว่า: "แค่นี้จบแล้วเหรอครับ? คุณไม่ตอบข้อความหน่อย?"
"ไม่มีอะไรให้ตอบ"ฉินสุ้ยตอบเรียบ ๆ แล้วกลับเข้าไปในบ้าน
คืนก่อนฉินสุ้ยไปนอนที่อื่นจริง ๆ เพราะเขาไม่อยากเข้าใกล้เด็กแปลกหน้ามากขนาดนั้น
แต่คืนนี้ เขาจะนอนที่ของเชิ่งอวี้เซียวให้ได้เลย
หลีเสี่ยวหยาเห็นเขาม้วนผ้าห่ม ก็พุ่งเข้าไปกดมุมผ้าห่มไว้แน่นทันที: "นั่นของเชิ่งอวี้เซียวนะ อย่ามายุ่ง"
[จบแล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าหลีเสี่ยวหยาเป็นเด็กที่น่าสงสารน่าเอ็นดู]
[ฉินสุ้ยยืนอยู่ข้างเธอนี่ยังกับจอมมารเลย]
"รู้ไหมคืนนี้อุณหภูมิจะลดลงถึงกี่องศา?"ฉินสุ้ยนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ เธอ ถาม
หลีเสี่ยวหยาส่ายหัว
"ฉันเพิ่งดูจากมือถือเมื่อกี้ 8 องศา ถ้าฉันนอนเหมือนเมื่อคืนอีก คงจะหนาวตาย"ฉินสุ้ยมองตาทั้งสองข้างของหลีเสี่ยวหยา มีความรู้สึกเหมือนชักจูงทีละนิด "จะมองฉันหนาวตายจริง ๆ เหรอ?"
หลีเสี่ยวหยาลังเล
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น พูดเบา ๆ: "งั้นนายอย่าทำให้เตียงของเชิ่งอวี้เซียวสกปรกล่ะ"