โรงพยาบาลจิตเวชชิงเซิน
รถโรลส์รอยซ์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู
“คุณครับ” เลขาฯ เปิดประตูรถ
ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ ยื่นเอกสารในมือให้เลขาฯ แล้วเดินขึ้นบันได กางเกงสแล็กสีดำพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว เกิดเป็นรอยพับคมกริบ
“คุณมาแล้วครับ” ผู้อำนวยการรีบเดินลงบันไดมาสองสามขั้น ก่อนเข้าไปหาเขา “คนไข้ยังมีชีวิตอยู่ครับ แค่บางครั้งพอเห็นข่าวก็จะคลุ้มคลั่งขึ้นมา”
ชายหนุ่มพยักหน้า
ผู้อำนวยการมองสีหน้าเขาแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ หันไปเดินนำทาง
เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย ชายหนุ่มก็ยกมือเปิดหน้าต่างกระจกบานเล็ก เผยให้เห็นราวเหล็กด้านใน
ภายในห้อง หลีจิงจิงได้ยินเสียงเคลื่อนไหว แต่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
เธอถูกขังอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้ เพราะชีวิตในโรงพยาบาลเรียบง่ายเป็นกิจวัตร อีกทั้งมีอาหารให้กินอย่างสม่ำเสมอ รูปร่างของเธอจึงไม่ได้ผอมแห้ง...
ถ้าไม่นับสีหน้าเหมือนคนเสียสติกับรอยคล้ำใต้ตา เธอก็ยังดูเหมือนคนปกติอยู่
ผู้อำนวยการถาม “คุณจะเข้าไปดูไหมครับ”
“ไม่ต้อง” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
มีบางอย่างคุ้นหูอยู่เล็กน้อย
หลีจิงจิงเงยหน้าขึ้นอย่างคนประสาทเสีย พอสายตาตกลงบนตัวเขา รูม่านตาก็เบิกกว้างทันที แววหวาดกลัวและตกตะลึงเผยออกมา
...เชิ่งอวี้เซียว!
เป็นเชิ่งอวี้เซียวในวัยผู้ใหญ่ คนที่เธอเคยเห็นในข่าวเมื่อชาติที่แล้ว
หลีจิงจิงพุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว คว้าราวเหล็กไว้แล้วถามอย่างคลุ้มคลั่ง “ที่ฉันพูดถูกใช่ไหม คำทำนายของฉัน เรื่องพวกนั้น...มันเกิดขึ้นจริงบ้างใช่ไหม ฉันไม่ใช่คนบ้า”
“เชิ่งอวี้เซียว ฉันไม่ใช่คนบ้า!”