เชิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้วต่ำลง ดูน่ากลัวกว่าเดิม
“ขาย?” เขาเปล่งคำนี้ออกมาจากปลายลิ้น จ้องมองอาเสิ่น หน้าตาดั่งอสูร “แกพูดบ้าอะไร? ไม่มีใครขายหลีเสี่ยวหยาได้”
ตอนนั้นเอง ทางเดินในโรงพยาบาลที่เพิ่งสงบลง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าถี่กระชั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง
ฉินสุ้ยพาคนมาถึงแล้ว
ตำรวจท้องที่ยังคุมตัวหลีหงกวางมาด้วย ทันทีที่พวกเขาเห็นว่ามีคนมาจากหน่วยเหนือ หัวใจก็เต้นแรง ปีนี้ผลงานต้องดีแน่!
“ดูเหมือนผมจะมาช้าไปหน่อย” ฉินสุ้ยพูดขึ้น
อาเสิ่นเห็นหลีหงกวางถูกจับแน่นหนา ก็ยิ่งคลั่ง พุ่งเสียงกรีดที่แสบแก้วหูกว่าเดิม: “ปล่อยสามีฉัน! พวกคุณเป็นบ้าอะไร เราเป็นคุณอาและอาเสิ่นของหลีเสี่ยวหยา…จะจับพวกเราทำไม?”
ชายชราคนหนึ่งในเครื่องแบบมีสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือ: “เอาตัวไปให้หมด…รู้ไหมว่ามีกี่คดีอุกฉกรรจ์ที่เกิดจากคนในครอบครัวหรือเพื่อนกันเอง”
อาเสิ่นอยากจะพูดอะไรอีก แต่หลีหงกวางก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ: “หุบ หุบปาก”
เขาจำอินทรธนูของชายชราได้
เป็นคนมาจากหน่วยเหนือ ตำแหน่งใหญ่! ใหญ่มาก!
พวกเขาตั้งใจมาจัดการเขาโดยเฉพาะ!
หลีเสี่ยวหยาหมดความสนใจในความวุ่นวายรอบตัว เธอรู้สึกทรมาน ซบอยู่บนไหล่เชิ่งอวี้เซียว เรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา: “เชิ่งอวี้เซียว ฉันรู้สึกอยาก…อ้วกนิดหน่อย…”
พูดจบ เธอก็กลั้นไม่อยู่ “อ้วก” ออกมาอย่างหนัก ร้องไห้ไปด้วย: “ขอ ขอโทษ…”
หลังจากพูดจบ ใบหน้าเธอก็ซีดลงเรื่อย ๆ แล้วก็หมดสติไป
เปลวไฟในอกของเชิ่งอวี้เซียวลุกโชนสูงขึ้นเรื่อย ๆ เขาจ้องมองหลีหงกวางอย่างเยือกเย็น ไม่พูดอะไรสักคำ แต่นั่นกลับน่ากลัวกว่าการพูดเสียอีก