"ฉันต้องการพบทนาย!" หลังจากหลีหงกวางถูกควบคุมตัว เขาก็เอาแต่ตะโกนประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เขาก็ได้พบทนายจริง ๆ แต่พออีกฝ่ายมา กลับแจ้งให้เขาทราบด้วยความเสียใจว่า "คดีนี้มีผู้คนให้ความสนใจสูงมาก เป็นคดีที่ร่วมมือกับกรมตำรวจมณฑลดำเนินการ จากนี้จะมีการขยายผลปฏิบัติการปราบปรามการค้ามนุษย์ทั่วทั้งมณฑล"
หน้าหลีหงกวางเขียวคล้ำ "แต่ผมกับหลีเสี่ยวหยาเป็นญาติกันนะ!"
"ใช่ครับ ดังนั้นคุณสามารถลองขอหนังสือให้อภัยจากญาติสายตรงของเธอได้ แต่น่าเสียดายที่... ปู่ของเธอก็ถูกตำรวจควบคุมตัวเพื่อช่วยสืบสวนแล้วเหมือนกัน"
"..."
หลีหงกวางคิดหาทางสุดท้ายได้ทางเดียว "ผมชดใช้เงินได้ ผมชดใช้ให้หลีเสี่ยวหยาได้ห้าหมื่น ไม่ สามแสน... สี่แสนก็ยังได้! พอให้เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยได้อย่างสบาย ๆ แน่"
หลีหงกวางพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักกึก แล้วถามทนาย "คุณว่า เป็นไปได้ไหมที่จริง ๆ แล้วนี่คือแผนที่ปู่ของหลีเสี่ยวหยาร่วมมือกับเธอวางกับดักไว้ เพื่อรีดไถเงินจากผม?"
"เซียนกระโดด! นี่มันเซียนกระโดดชัด ๆ!" หลีหงกวางตะโกนลั่น
ทนายกลับแสดงสีหน้าเห็นอกเห็นใจ "คุณคิดว่าคนอย่างเชิ่งอวี้เซียวกับฉินสุ้ยจะขาดเงินเหรอครับ? พวกเขาไม่ต้องการให้คุณเอาเงินมาไกล่เกลี่ย พวกเขาต้องการให้คุณเข้าคุกเท่านั้น"
ในที่สุดหลีหงกวางก็จิตตก ทุบโต๊ะปึงปัง ขาแว่นหักกระเด็นบนโต๊ะ
"ทำไมพวกมันต้องหาเรื่องผมนัก! ทำไม!"
ทนายได้แต่ลุกขึ้นยืน "บางทีอาจเพราะ... หลานสาวห่าง ๆ ของคุณน่ารักเกินไปก็ได้กระมังครับ"
หลีหงกวาง "..."
อาการตื่นตระหนกของหลีหงกวางดึงดูดความสนใจของตำรวจสถานีตำรวจ มีคนพุ่งเข้ามาควบคุมตัวเขาทันที
"คุณคุยกับทนายจบหรือยัง?" ตำรวจถามเสียงเย็น
ทนายแบมือ "คุยจบแล้วครับ ผมไปก่อนนะ ขอบคุณครับ"
ทางด้านอากงหลีก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน ไม่ว่าเขาจะโวยวายอาละวาดแค่ไหน ก็ไม่มีผลในที่นี้