วันรุ่งขึ้นหลังจากเขียนพินัยกรรมเสร็จ หลีเสี่ยวหยากับสองสามีภรรยาชิวหลานปรึกษากัน แล้วตัดสินใจลองเดินทางออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง
ใช้เครื่องบินเป็นจุดอ้างอิง มุ่งหน้าไปทั้งสี่ทิศ ตะวันออก ตะวันตก เหนือ ใต้
“บริเวณที่มีผู้คนอาศัยอยู่จะมีลักษณะแตกต่างจากที่อื่น ต่อไปฉันจะสอนพวกคุณว่าควรสังเกตลักษณะแบบไหน และถ้าเจอชาวพื้นเมืองจริง ๆ ควรสื่อสารอย่างไรถึงจะไม่ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจเจตนาของเราผิด...” สวี่ฮุ่ยซานพูดช้า ๆ
“ต่อไปแจกอาวุธให้ทุกคน” จางรั่วสุ่ยพูดรับ
อาวุธส่วนใหญ่เป็นของทำเอง แต่ก็มีมากพอใช้
เว่ยเหวินชิ่งกับจางรั่วสุ่ยมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน โดยพาแอร์โฮสเตสที่ชื่อเอ็ดเวิร์ดไปด้วย
จางรั่วสุ่ยคล้องเชือกไว้กับตัวเขา แล้วจูงไปเหมือนจูงหมา
เอ็ดเวิร์ดแทบคลั่งด้วยความโมโห “คุณไม่เหมาะจะเป็นนางเอกจริง ๆ ด้วย!”
จางรั่วสุ่ยหันกลับมามองอย่างสงสัย
เอ็ดเวิร์ดกัดฟันพูด “ลงมือโหดเกินไปแล้ว! ตรงไหนเหมือนนางเอกกัน? คุณสนิทกับเคอมูหนิงขนาดนั้น แถมยังตั้งใจช่วยบ้านลุง ผมว่าคุณเหมาะจะเป็นตัวร้ายมากกว่า!”
จางรั่วสุ่ยงุนงง “ทำไมฉันต้องเป็นนางเอกด้วย? ฉันจะเป็นจางรั่วสุ่ย เป็นหลี่เชิงซี เป็นเป็ดน้อย เป็นปีศาจ เป็นคนบ้า...ก็ได้ทั้งนั้น ทุกคนก็คือตัวฉัน”
เอ็ดเวิร์ดยิ่งได้ฟังก็ยิ่งโมโห “หลีจิงจิงยังอยากเป็นนางเอกเลย...”
จางรั่วสุ่ยมองเขา “นายแปลกจริง ๆ ดูเหมือนจะรู้จักพวกเราทุกคนดี ถึงกับรู้จักหลีจิงจิงด้วย...”
สีหน้าของเอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนไปมา ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง
จางรั่วสุ่ยกระตุกเชือกแรงขึ้นเล็กน้อย เอ็ดเวิร์ดจึงพุ่งชนต้นไม้เข้าอย่างจัง เจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟัน “มีใครเขาซักไซ้กันแบบนี้ด้วยเหรอ?”
จางรั่วสุ่ยส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ซักไซ้นาย ฉันแค่เกลียดนาย นายจะบอกสิ่งที่รู้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ”