คังเหยาขมวดคิ้ว “ประโยคนี้หมายความว่ายังไง?”
“ในบรรดานักศึกษาใหม่ที่สมัครสอบช่างหุ่นรบปีนี้ มีสามคนที่สร้างหุ่นรบ A ระดับได้ คุณเป็นหนึ่งในนั้น” เฉวียนหย่าวิเคราะห์อย่างจริงจัง ความคิดเป็นลำดับชัดเจน “ส่วนในสิบอันดับแรกของการสอบหน่วยเดี่ยวตอนนี้ มีทั้งหมดห้าคนที่ใช้หุ่นรบระดับ Sขึ้นไปได้ เจียงหลินกับเจียงอิงนับเป็นสองคน”
“เพราะฉะนั้น ต่อให้อีกสองคนที่สร้างหุ่นรบ A ระดับได้ จะหาหน่วยเดี่ยวที่มีฝีมือพอๆ กับเจียงหลินและเจียงอิงมาจับคู่ เจียงหลินก็ยังเข้าติดสิบอันดับแรกได้อย่างแน่นอน”
ขอเพียงเข้าติดสิบอันดับแรก ก็จะได้รับหุ่นรบระดับ Sที่ทางโรงเรียนจัดสรรให้ โดยช่างหุ่นรบกับหน่วยเดี่ยวในกลุ่มนั้นจะเป็นเจ้าของร่วมกัน และใช้เป็นอุปกรณ์การเรียนการสอน
คังเหยาลังเล “...แต่ว่า”
“เทียบกับการแย่งอันดับหนึ่งแล้ว ฉันว่าขาของคุณสำคัญกว่า” เฉวียนหย่าเอ่ยอย่างจริงจัง “นี่ก็แค่การสอบเข้าเรียน เข้าสิบอันดับแรกได้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ในฐานะเจ้าหน้าที่หน่วยเสบียงฝีมือดี ฉันจำเป็นต้องเตือนคุณว่า ถ้ายังไม่รีบเข้าไปนอนในห้องบำบัด ขาของคุณอาจทิ้งอาการแทรกซ้อนไว้ เพราะอากาศตอนนี้”
ราวกับรู้ว่าคังเหยาจะโต้แย้ง เฉวียนหย่าก็เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“อาการแทรกซ้อนต้องเกิดขึ้นแน่ ต่อไปเวลาเดิน ขาข้างหนึ่งอาจยาวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า อีกข้างยาวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบก็ได้นะ”
คังเหยา “...”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงแรงกดดันจากเจ้าหน้าที่หน่วยเสบียง
...แถมยังโต้แย้งไม่ได้อีกด้วย