ถึงจะพูดอย่างนั้น เจียงหลินก็ตื่นเต้นจนลืมตารอจนฟ้าสาง
อายุสิบแปดก็ได้กินข้าวหลวงของสหพันธ์ เรื่องนี้ในระบบดาว M417 เกรงว่าจะไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน และคงไม่มีใครทำได้อีก นอนไม่หลับก็เป็นเรื่องปกติ
ต่างจากโรงเรียนอื่นที่แบ่งสาขาและห้องเรียนตั้งแต่เข้าเรียน นักเรียนใหม่ปีหนึ่งของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงต้องเรียนวิชาพื้นฐานร่วมกัน วิชาเลือกเสรีของเจียงหลินกับพวกเธอบังเอิญตรงกันพอดี พอเรียนวิชาเลือกเสรีเสร็จก็แยกย้ายกันไปเรียนวิชาเฉพาะทางของตัวเอง
ตอนเจียงหลินกับเจียงอิงปรากฏตัวพร้อมกันที่หน้าห้องเรียนวิชาเลือกเสรี ทั้งคู่ก็ได้รับสายตาจับจ้องจากแทบทุกคนในห้อง
พวกเธอสองคนยืนขวางประตูห้องไว้เสียมิด จนมองไม่เห็นคนอื่นที่ตามหลังมาเลย
“โห นี่คือหน่วยเดี่ยวสองคนที่เข้าเรียนปีเดียวกับพวกเราสินะ รูปร่างแบบนี้หายากจริง ๆ มิน่าล่ะ ในฟอรัมน้องใหม่ถึงมีคนพูดถึงพวกเธอสองคนเยอะขนาดนี้”
“แต่ส่วนสูงเฉลี่ยของหน่วยเดี่ยวมีแค่ 175 เซนติเมตรนะ รูปร่างแบบพวกเธอสองคนอยู่ในสนามรบก็ถูกมองเป็นเป้าได้ง่าย ๆ แล้ว ไม่ต้องพูดถึงภารกิจลอบซุ่มโจมตีอะไรพวกนั้นเลย เฮ้อ ไม่รู้ต่อไปจะเป็นยังไงบ้าง”
“ในเมื่อโรงเรียนรับพวกเธอสองคนเข้ามา ก็ต้องมีวิธีฝึกอยู่แล้ว โรงเรียนยังไม่เดือดร้อนเลย แกจะไปห่วงแทนทำไม มองตัวเองให้ดีเถอะเพื่อน!”
เสียงซุบซิบไม่ได้มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยงอะไร แม้ทุกคนจะรู้ว่าพี่ชายของเจียงอิงคือเจียงอี้ ผู้บัญชาการกองพลน้อยที่ 2 ของสหพันธ์ แต่โรงเรียนนายร้อยหลีหมิงมีบรรยากาศเปิดกว้าง ทุกคนเท่าเทียมกัน ต่อให้เป็นลูกชายของผู้นำสหพันธ์ ก็ยังมีคนกล้าใช้ชื่อจริงด่าบนฟอรัม