“ลงมือได้รวดเร็วจริง ๆ” เจียงหลินชูนิ้วโป้ง เธอไม่เคยหวงคำชื่นชมและคำยอมรับจากคนอื่น น้ำเสียงก็จริงใจมาก “งั้นก็ตกลงตามนี้พอดี ห้าคนเป๊ะ”
“เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ได้บอกว่าจะไปกับพวกเธอสักหน่อย?” หยางซิงขมวดคิ้ว ในฐานะผู้บัญชาการ เธอย่อมต่อต้านความรู้สึกที่ถูกคนอื่นจัดการเรื่องแทน “ฉัน...”
“แต่เป็นโอกาสดี ๆ ที่จะได้ไปเห็นเหล่าผู้แข็งแกร่งจากสถาบันอื่น เธอไม่อยากไปเหรอ?” เฉวียนหย่ากะพริบตาปริบ ๆ เห็นอีกฝ่ายดูจะเริ่มหวั่นไหวก็เสริมต่อทันที “ยังไงถ้าเธอจะไปก็ต้องรวมทีมอยู่ดี รวมทีมกับพวกเราก็มีพื้นฐานความสัมพันธ์ที่ดีกว่า แถมเธอกับเจียงหลินและเจียงอิงก็ประสานงานกันได้ไม่เลวแล้ว ไม่ใช่เหรอ?”
หยางซิงรู้สึกอึดอัดใจ ทั้งที่เพิ่งอยู่กับคนพวกนี้ได้ไม่ถึงสี่วัน ทำไมถึงรู้สึกเหมือนค่อย ๆ ถูกดึงเข้าไปอยู่ในวงความสัมพันธ์ของพวกเขาอย่างแนบเนียนอยู่เรื่อย?
ความรู้สึกที่สูญเสียอำนาจตัดสินใจเองเช่นนี้ช่างแย่นัก ราวกับกำแพงที่เธอสร้างขึ้นด้วยท่าทีเย็นชา ในสายตาของคนพวกนี้กลับเปราะบางจนพังทลายได้ง่ายดาย
“ไม่ไปก็ดีเหมือนกัน” คังเหยาที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตา “พอดีฉันเห็นผู้บัญชาการทีไรก็รำคาญทุกที”
หยางซิงหัวเราะเยาะ “เธอคิดว่าฉันอยากเห็นหน้าเธอหรือไง? ฉันเห็นช่างหุ่นรบทีไรก็รำคาญเหมือนกัน”
พอเห็นทั้งสองคนเริ่มปะทะคารมกันอีกแล้ว เจียงหลินก็ลูบจมูกอย่างลังเลว่าจะเข้าไปห้ามดีไหม เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเจียงอิงหัวเราะฮ่า ๆ พลางลูบหัวเกรียนของตัวเอง