[คำเตือนก่อนอ่าน: หนังสือเล่มนี้จะมีการปรับเปลี่ยนและทดลองโครงสร้างในแง่ของภูมิหลังการปกครอง ตัวละครก็จะมีการสร้างและเติมมิติที่หลากหลาย ทุกเล่มคือการทดลองใหม่ ไม่ใช่ผลงานที่สมบูรณ์แบบ จึงแนะนำให้ผู้อ่านทิ้งภาพจำและสามัญสำนึกที่ตายตัวให้มากที่สุดเมื่ออ่าน
ข้อควรเลี่ยงในตอนนี้มีดังนี้ (ผู้อ่านสามารถเตือนให้ข้าพเจ้าเพิ่มได้):
ไม่มีตัวละครที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีฝ่ายที่ตายตัว ไม่มีมาตรฐานความดีเลว ไม่มีคำตอบที่ถูกต้องที่สุด
(เพิ่มเติม 1) ในเรื่องจะมีคำหยาบ รวมถึงแต่ไม่จำกัดแค่ "บัดซบ" "เชี่ย" "ไอ้พวกขี้แพ้" และอื่น ๆ หากรังเกียจโปรดอย่าอ่าน
ข้าพเจ้าเคารพจุดที่หลายคนรับไม่ได้ ตนเองรักชาติรักพรรค เป็นแค่ถุงพลาสติกธรรมดาที่เกลียดทุกคนเท่าเทียมและชอบเสแสร้ง การพูดคำหยาบเป็นเพราะมารยาทต่ำล้วน ๆ ท่านจะด่าข้าพเจ้าหรือให้คะแนนลบก็ได้ แต่ผู้อ่านที่จงใจปลุกปั่นความขัดแย้งทางเพศ กระตุ้นให้เกิดการเผชิญหน้าและพยายามให้คนเลือกข้างสร้างความแตกแยก โปรดอย่าอ่านหนังสือของข้าพเจ้า แน่นอน ข้าพเจ้าก็เคารพสิทธิ์ในการให้คะแนนลบของทุกคน หากจะไปด่าข้าพเจ้าบนแพลตฟอร์มอื่น อย่าลืมใส่ชื่อผู้ใช้และชื่อหนังสือด้วย ขอบคุณ
ต่อไป มาร่วมกันสำรวจความเป็นไปได้อื่น ๆ กัน]
——————เส้นแบ่ง——————
"ตามรายงาน การคัดเลือกนักศึกษาใหม่ของโรงเรียนนายร้อยทหารบกตี้อู่ ซึ่งจัดขึ้นทุกสามปี จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 เมษายน และในวันที่ 27 และ 29 ของเดือนเดียวกัน โรงเรียนนายร้อยหลีหมิงและโรงเรียนนายร้อยหมิงเต๋อจะเริ่มการคัดเลือกนักศึกษาใหม่รอบใหม่ตามลำดับ เป็นที่น่าสังเกตว่า โรงเรียนนายร้อยหมิงเต๋อได้ปรับปรุงระบบทุนการศึกษาครั้งใหญ่ในปีนี้ หลังปรับปรุง นักศึกษาพิเศษครึ่งหนึ่งจะสามารถเรียนจบสี่ปีได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย..."
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ดังกระจายไปทั่วซากปรักหักพัง ละอองฝนโปรยปรายกระทบแอ่งน้ำ สะบัดสะเก็ดแสงนีออนที่สะท้อนพร่ามัว รอบข้างผู้คนเดินผ่านไปมาด้วยท่าทีเร่งรีบ เสียงฝีเท้ารีบร้อนเหยียบน้ำกระเซ็นดังอึกทึกสับสน
บนทางเท้า เด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งกำลังกางร่มวิ่งเหยาะไปข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงแสร้งทำเป็นร้อนรน ไฟแสดงสถานะบนคอมพิวเตอร์ข้อมือกะพริบถี่
"รู้แล้วแม่ หนูอยู่ระหว่างทางไปแล้วนะ อีกไม่เกินสิบห้านาทีถึงแน่ จริง ๆ นะ!"
อีกด้านหนึ่ง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยของสตรีดังกระหึ่มราวกับหม้อกระทะ แทบอยากจะลอดออกมาจากคอมพิวเตอร์ข้อมือมาฟาดหัวเด็กสาว
"เจียงหลิน เมื่อสิบนาทีก่อนแกก็พูดกับแม่แบบนี้แหละ ในร้านช่วงนี้กำลังยุ่งพอดี แกไปดูรีเพลย์การแข่งลีกรอบก่อน ๆ อีกแล้วใช่ไหม? แม่ก็ว่าไม่น่า..."
ฟังจนหูชินแล้ว เจียงหลินรีบขัดขึ้น "พอเถอะแม่ หนูถึงแล้วนะ สัญญาณไม่ค่อยดี วางก่อนนะ!"
เสียงของคุณนายเจียงหยุดกึก เสียงฝนโปรยปรายเข้าครอบงำการได้ยินของเจียงหลินอีกครั้ง นางถอนหายใจยาว เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
เดิมทีนางสัญญากับคุณนายเจียงว่าจะไปช่วยงานที่ร้านตอนหนึ่งทุ่มตรง พอดีนางเพลินดูรีเพลย์การแข่งลีกจนจบ ก็ปาเข้าไปหกโมงห้าสิบแล้ว ถึงกับตกใจรีบเปลี่ยนรองเท้าออกจากบ้าน อีกไม่นานนางจะไปสอบคัดเลือกโรงเรียนนายร้อย พอสอบติดแล้ว โอกาสได้กลับบ้านก็มีน้อย อยู่บ้านยังไงก็ควรทำให้คุณนายเจียงโกรธให้น้อยที่สุด
โทษทีการแข่งรอบที่แล้วในสนามหิมะเย็นนั้นมันสุดยอดเกินไป ดูแล้วก็เพลินออกรส
ระยะห่างจากร้านขายของเบ็ดเตล็ดเจียงอยู่สองกิโลเมตร
ถึงตรอกซอกซอยที่คุ้นเคย เจียงหลินดูเวลา ตอนนี้เดินทางเส้นหลักคงไม่ทันแล้ว ขอใช้ทางลัดดีกว่า
หนึ่งทุ่มสิบนาที
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อครู่ยังเป็นแค่ฝนโปรยปราย ตอนนี้ม่านฝนหนาเสียจนมองไม่เห็นว่าสิบเมตรออกไปเป็นคนหรือผี ลมพายุพัดกรรโชก คุณนายเจียงสบถอู้อี้พลางกางร่มไปประคองป้ายไฟหน้าร้านที่ถูกลมพัดล้ม
เจียงหลินเด็กเวรนี่ สั่งย้ำแล้วย้ำอีกว่าวันนี้ให้มาช่วยงานที่ร้าน อย่าดูทีวีอยู่บ้าน บอกให้มาถึงร้านตอนทุ่ม แต่ป่านนี้ทุ่มสิบนาทีแล้วยังมาไม่ถึง
ฮึ คอยดู อีกเดี๋ยวไม่ตีซะให้เข็ด
คุณนายเจียงคิดพลางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกลุ่มสีดำสนิทก้อนใหญ่ค่อย ๆ แหวกม่านฝนเคลื่อนตรงมาหานาง
แสงสลัว สิ่งนั้นมีสี่เท้าสี่มือ แต่เคลื่อนที่ค่อนข้างช้า เหมือนสัตว์กลายพันธุ์ขนาดเล็กอะไรสักอย่าง ทำเอาคุณนายเจียงร้องอ๊ากอย่างตกใจ
ทันใดนั้น "สัตว์กลายพันธุ์" ก็ส่งเสียงคุ้นหูออกมา
"แม่!"
เสียงของเจียงหลินทำให้คุณนายเจียงหยุดชะงัก ท่านจ้องตาดี ๆ เห็นใบหน้าฝนอาบจนเหมือนผีดิบของเจียงหลิน รีบสาวเท้าเข้าไป เอียงร่มบังให้ศีรษะนางเกินครึ่ง น้ำฝนซึมเปียกไหล่ครึ่งหนึ่งของคุณนายเจียงทันที
พอคุณนายเจียงเข้ามาใกล้ถึงมองเห็นชัดว่าเจียงหลินประคองผู้หญิงผมประบ่าคนหนึ่งอยู่ หน้าอีกฝ่ายซีดเซียว หลับตาสนิท ดูไม่ออกว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายแล้ว
คุณนายเจียงกระโดดโหยงราวกับแมวถูกเหยียบหาง "แกลูกไปเก็บของยุ่งย่างมาจากไหนน่ะ?!"
"แม่ครับ แม่คงไม่ให้หนูเห็นแก่ความตายไม่ช่วยกระมัง?" เจียงหลินถอนหายใจ จากนั้นก็ดีดนิ้วลงบนอินทรธนูของเครื่องแบบหญิงผู้นั้น แม้จะเปื้อนเลือดสกปรก แต่ก็ยังเห็นลายนกหนาม "เครื่องแบบของนาง เป็นของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง คอมพิวเตอร์ข้อมือของนางก็พังแล้ว ติดต่อใครไม่ได้"
นกหนาม ใช้ชีวิตทั้งชีวิตร้องเพลงเพียงครั้งเดียว หลังจากออกจากรังก็มองหาหนามไปทั่ว รอจนสมใจแล้ว ก็พุ่งตัวเข้าใส่หนามที่ยาวและแหลมที่สุด แล้วหลั่งเลือดและน้ำตาขับขาน
พอเพลงจบ ชีพก็ดับพลีชีพเพื่อบทเพลง
ได้ยินคำว่า "โรงเรียนนายร้อยหลีหมิง" คุณนายเจียงเอามือลูบใบหน้าตัวเองอย่างหนักใจ ครู่หนึ่งต่อมาก็โบกมือปาด "เอาตัวนางเข้าไปก่อน"
ร้านขายของเบ็ดเตล็ดขนาดเล็กกินพื้นที่ไม่มาก หน้าไปหลังรวมกันห้าสิบตารางวา โดยชั้นวางสินค้ากินพื้นที่เกินครึ่ง เจียงหลินได้แต่เอาคนไปวางบนเตียงพับแคบ ๆ ในร้านก่อน
ไม่ว่าอย่างไร ฝนตกหนักขนาดนี้ก็คงไม่มีลูกค้า คุณนายเจียงปิดประตูร้านซะเลย หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกฝนแล้ว ท่านหยิบยาสามัญและอุปกรณ์ง่าย ๆ จากชั้นวางสินค้า นั่งยอง ๆ หน้าเตียงพับตรวจดูอาการบาดเจ็บของอีกฝ่าย
"แขนกลของนางเสียหาย ต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งชิ้น ที่นี่เราไม่มีเงื่อนไข" ยังไงก็เป็นคนเปิดร้านขายของบนดาวเคราะห์ร้างนี้ คุณนายเจียงมีฝีมืออยู่บ้าง ท่านจัดการทำแผลอื่น ๆ บนตัวอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นยาให้เจียงหลิน "ยาพิเศษกับน้ำเกลือแร่เหล่านี้ให้นางดื่มให้หมด ที่เหลือพวกเราช่วยไม่ได้"
เจียงหลินพยักหน้า
ลมพายุหอบเม็ดฝนเม็ดใหญ่กระหน่ำใส่ประตูกระจกเสียงดังปะทัง ๆ เสียงรอบข้างดังสับสนจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คุณนายเจียงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดจะทำอย่างไรกับวัตถุอันตรายที่นอนอยู่บนเตียงพับ ก็เลยเปิดวิทยุ
เสียงสัญญาณรบกวนสั้น ๆ ดังขึ้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์กำลังรายงานข่าวประจำวันซ้ำ โลกของคนจนก็เป็นเช่นนี้ แม้เทคโนโลยีพัฒนามาถึงขั้นนี้ ปัญญาประดิษฐ์ใช้กันอย่างแพร่หลาย วิทยุที่ได้ยินก็ยังเป็นเสียงไร้การปรุงแต่งใด ๆ
การรายงานข่าวที่ขัดจังหวะสอดเข้ามาในข่าวประจำวัน เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมดังขึ้นด้านนอก
"รายงานข่าวด่วน รายงานข่าวด่วน ขณะนี้มีผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวกำลังรุกรานระบบดาว M417 โปรดทุกคนเข้าสู่สถานที่หลบภัยทางอากาศทันที โปรดทุกคนเข้าสู่สถานที่หลบภัยทางอากาศทันที!"
ดาวเคราะห์ 7011 ซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขายของเบ็ดเตล็ด อยู่ในระบบดาว M417
พายุฝนด้านนอกยังคงตกหนัก ราวกับบ่งบอกถึงอันตรายที่ใหญ่กว่ากำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว คุณนายเจียงได้สติก่อน ท่านคว้าเป้ฉุกเฉินหลบภัยที่เตรียมไว้ประจำ จับที่เคาน์เตอร์ ปรับปุ่มควบคุมต่าง ๆ
ชั้นวางสินค้าที่เต็มไปด้วยของลดลงอย่างรวดเร็ว แผ่นวัสดุกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าปิดคลุมทับทันที คุณนายเจียงกระชากแขนเจียงหลิน "ไป!"
"แล้วนางล่ะ?!" เจียงหลินชี้ไปทางผู้หญิงบนเตียงพับ เสียงขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัวเพราะอันตรายที่จวนเจียน "นาง นางอยู่ที่นี่..."
หากไม่มีอะไรปกป้อง หญิงผู้นั้นต้องตายแน่
คุณนายเจียงสบตากับเจียงหลิน
คราวเคราะห์ซ้ำกระหน่ำ ควรจะเอาตัวรอดก่อน แต่เพราะคนที่ช่วยไว้เป็นของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง การเลือกจึงยากลำบากและละเอียดอ่อนยิ่ง
ในระบบดาว M417 ส่วนใหญ่เป็นดาวเคราะห์ร้าง สหพันธรัฐเกือบจะทิ้งระบบดาวนี้แล้ว เป็นโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงที่คัดค้านทุกความเห็นและรักษาไว้ พร้อมกับจัดหาสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐาน ผู้คนในระบบดาวนี้ถึงรอดชีวิตมาได้ และการที่หญิงผู้นี้มาปรากฏตัวที่นี่ ก็คงเป็นเพราะผู้กลายพันธุ์ระหว่างดาวในระบบ M417 เช่นกัน
นาง คงมาเพื่อปกป้องพวกเธอ
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ คุณนายเจียงกัดฟัน โยนเป้ฉุกเฉินหลบภัยให้เจียงหลิน ก้มตัวแบกผู้หญิงบนเตียงพับขึ้นหลัง
"ไป!"