ใครกันจะใจดีถึงขั้นติดตั้งระบบระบุตำแหน่งให้หุ่นรบลำเลียงของหมิงเต๋อ?
เจียงหลินบังคับหุ่นรบลำเลียงขนาดเล็กแล่นฉิวไปบนถนนที่เต็มไปด้วยทรายเหลืองอย่างชำนาญ เธอป้อนชุดคำสั่งซับซ้อนยาวเหยียดเข้าไป จากนั้นก็เปิดโหมดขับอัตโนมัติ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างเจียงอิงกับพวกอีกหลายคน
“ดูจากตำแหน่งปัจจุบันของพวกหมิงเต๋อ พอจะตัดสินได้ว่าพวกเขาน่าจะไปทำภารกิจในเขตสอง” หยางซิงวงบริเวณหนึ่งลงบนแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ “แถวนี้ ฉันเพิ่งค้นดูมา น่าจะมีฐานผลิตสารพิษของกองทัพกบฏอยู่”
ตอนพูดประโยคนี้ เธอเผลอมองคังเหยาที่นั่งหน้าตาไร้อารมณ์อยู่ข้าง ๆ แล้วรีบเบนสายตากลับมา ไม่มีใครสังเกตเห็น
“ฐานผลิตสารพิษนี่เอง งั้นก็ไม่แปลกใจ” เจียงหลินพยักหน้า “ภารกิจแบบนี้สวมชุดนักเรียนจะปลอดภัยกว่า แต่ก็ใช่ว่าทหารกบฏจะไม่ทำเรื่องบ้าคลั่ง”
คังเหยาที่เงียบมาตลอดหัวเราะเย็นชา “มีอะไรบ้างที่กองทัพกบฏทำไม่ได้? ขีดจำกัดความต่ำช้าของพวกมันต่ำกว่าที่เธอคิดไว้มาก เตรียมใจรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้เถอะ”
เจียงหลินเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ปกติเวลาคังเหยาต่อว่าคนอื่นแบบไม่เลือกหน้า น้ำเสียงก็ไม่เคยกัดฟันพูดเหมือนตอนนี้
รู้สึกว่าคังเหยาจะเกลียดกองทัพกบฏมาก หรือไม่ก็เกลียดสารพิษมากเป็นพิเศษ
“ถ้าอันตรายขนาดนั้น คนเมื่อกี้ไม่กี่คนนั่นจะไหวเหรอ?” เจียงอิงลูบคาง “ฉันรู้สึกว่าระดับของพวกเขาไม่ได้สูงมาก อย่างไรก็ยังไม่ถึงระดับ SSS”
“คนระดับ SSS ล้วนได้รับการฝึกให้เป็นนายทหาร นาน ๆ ทีถึงจะถูกจัดให้ทำภารกิจประเภทนี้ ฉันเดาว่า...” พอพูดเรื่องจริงจัง หยางซิงก็ดูน่าเชื่อถือขึ้นไม่น้อย “จากการประเมินของฉัน ระดับสูงสุดไม่น่าเกินระดับ SS หุ่นรบที่พวกเขาพกมาก็น่าจะเป็นระดับ SS เหมือนกัน ข่าวดีก็คือฐานผลิตสารพิษแถบนี้น่าจะไม่ใหญ่”