แสงเย็นเยียบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนใบหน้าของหลัวเหวินอย่างเลือนราง เวลาเลื่อนผ่านตีสามสิบเจ็ดนาทีไปอย่างเงียบงันแล้ว
เขาขยี้ดวงตาที่แห้งผากและระบม ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่กับเกม《โลกของฉัน》อย่างไม่วางตา
นั่นคือเส้นทางคมนาคมในนรกที่เพิ่งวางโครงเสร็จ เป็นทางน้ำแข็งยาวสามหมื่นช่องที่พาดผ่านทั่วทั้งดินแดน แม้ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ก็สูบพลังทั้งหมดของเขาในคืนนี้ไปแล้ว
ข้างกันยังมีเซฟถาวรของ《อย่าอดตาย》ค้างอยู่ ตัวละครจากม็อดอย่างจิ้งจอกพันปีสวมมงกุฎแร่ทูเลียม ยืนเดียวดายอยู่ริมทะเลทรายแมลงปอเพลิง มองสัตว์ยักษ์ทึ่มทื่อที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอ ซึ่งกำลังจ้องกลับมาราวกับมีหน้าจอทั้งบานคั่นกลาง
ส่วนหน้าต่างที่ย่ออยู่ตรงมุมโต๊ะคือ《ศิลาคริสตัลสีม่วง》โยนา จอมเวทนักโทษหลบหนีของเขาเพิ่งเรียนรู้ทักษะเวทลับแถวที่สอง ในที่สุดชีวิตอันยาวนานใน “คุก” ก็ใกล้จะสิ้นสุด อีกไม่นานก็จะได้เข้าสู่ช่วงเล่นสนุกเสียที
“พรุ่งนี้ค่อยทำต่อแล้วกัน...”
หลัวเหวินพึมพำกับตัวเอง
เดิมทีเขายังคิดจะเล่นต่ออีกสักพัก แต่จู่ ๆ ลึกลงไปในหัวใจก็เกิดความรู้สึกว่างโหวงขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
ราวกับเลือดลมในร่างถูกสูบออกไปในพริบตา ตามมาด้วยความกระวนกระวายรุนแรง จนแม้แต่ลมหายใจก็ติดขัด
หลัวเหวินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงรีบปิดเกมทั้งหมด
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยื่นมือไปดึงปลั๊ก
ทว่าในชั่วขณะที่ปลายนิ้วแตะถูกขั้วโลหะ สายฟ้าสีฟ้าขาวอันเจิดจ้าก็พุ่งออกมาจากเต้ารับอย่างฉับพลัน แล่นจากปลายนิ้ว ผ่านข้อมือและแขน ก่อนกระแทกเข้าสู่กลางอก!
เขารู้สึกว่าหัวใจบิดเกร็งขึ้นมาในทันใด ภาพตรงหน้าพลันปะทุเป็นจุดรบกวนพร่ามัวราวกับหิมะบนจอ
เกมทั้งสามเกมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบวูบพร้อมกันอย่างรุนแรง
ภาพนั้นช่างประหลาด ราวกับภาพหน้าจอสามภาพถูกเย็บติดเข้าด้วยกันอย่างฝืนใจ
บล็อกหญ้าจาก《โลกของฉัน》แสงเรืองรองสีม่วงคล้ำจาก《ศิลาคริสตัลสีม่วง》และเงาของวิลสันจาก《อย่าอดตาย》ที่ชูคบเพลิงอยู่
จากนั้น ทุกอย่างก็มืดลง
มืดสนิท ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
สติสัมปชัญญะค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความว่างเปล่าไร้ขอบเขต ราวกับก้อนหินที่ร่วงลงสู่ก้นทะเลลึก
...
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
สติที่จมอยู่ในความว่างเปล่าเริ่มกลับคืนมาอย่างเชื่องช้า หลัวเหวินพยายามลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ
ทว่าตรงหน้ามีเพียงแสงสีแดงคล้ำพร่าเลือน ราวกับกำลังมองโคมไฟผ่านม่านผ้าหนา
“ฉันตาบอดแล้วเหรอ?!”
เขาพยายามอ้าปากตามสัญชาตญาณ แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่น้อย
เขาลองยกมือ—แต่ยกไม่ขึ้น
มือทั้งสองเหมือนถูกห่อด้วยปุยนุ่นหนา ๆ อ่อนปวกเปียกจนไม่ยอมทำตามคำสั่ง
“แย่แล้ว ฉันกลายเป็นคนพิการแล้ว... นี่มันเคราะห์ร้ายเกินไปไหม แค่เล่นเกมข้ามคืน ทำไมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย!”
ขณะที่ในใจเขากำลังโวยวายอย่างบ้าคลั่ง ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
แต่เสียงนั้นเหมือนดังมาจากอีกฟากของผืนน้ำ ได้ยินไม่ชัด มีเพียงเสียงทุ้มอู้อี้ก้องอยู่ข้างหู
พอจะแยกได้คร่าว ๆ ว่าเป็นเสียงผู้หญิงกำลังร้องไห้ เสียงนั้นอัดอั้นและแฝงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
ส่วนเสียงผู้ชายอีกคนกำลังปลอบเธอเบา ๆ
“...สู้ ๆ นะ ลิลี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมีอีกคนเร็วขนาดนี้ วางใจเถอะ ต่อไปผมไม่กล้าอีกแล้ว”
“ที่รัก...”
ลิลี่? ลิลี่?!
สมองของหลัวเหวินพลันอื้ออึง
แต่สมองของทารกแรกเกิดยังพัฒนาไม่เต็มที่ เขาจึงทำได้เพียงรับข้อมูลเข้ามาอย่างไม่อาจขัดขืน
จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเคลื่อนที่
เขาถูกอุ้มออกมาจากสถานที่อบอุ่นชื้นแฉะ
อากาศเค็มชื้นพัดผ่านร่างกาย นำพาความเย็นสบายแปลกใหม่มาให้ ราวกับสายลมเย็นในฤดูร้อน ทำให้สมองที่ยังพร่าเลือนแจ่มชัดขึ้นเล็กน้อย
มือหยาบกร้านแต่แผ่วเบาคู่หนึ่งประคองเขาไว้ พร้อมเสียงทุ้มของผู้ชาย
“...โอ้! เป็นเด็กผู้ชายอีกแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ ผมยังอยากได้ลูกสาวสักคน”
“อะไรนะ มีลูกชายแล้วไม่ดีหรือไง?”
เสียงผู้หญิงเริ่มขุ่นเคือง ทั้งยังแหบพร่าจากการคลอด
“ฮ่า ๆ แฮร์รี่ ต่อไปเขาจะเป็นน้องชายของลูกนะ ชื่อโรวิน”
เสียงผู้ชายรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดี
ตอนนี้เมื่อหลุดพ้นจากครรภ์มารดาแล้ว หลัวเหวินก็เริ่มได้ยินบทสนทนาของชายหญิงคู่นี้อย่างชัดเจน
ฟังดูเหมือนภาษาอังกฤษ แต่พูดเร็วเกินไป สมองของเขายังประมวลผลได้ไม่หมด จึงจับใจความได้เพียงเสียงไม่กี่พยางค์
“ทำไมเด็กคนนี้ไม่ร้องเลยล่ะ?”
“รีบตีก้นเขาสิ!”
หลังเสียงจอแจอยู่ครู่หนึ่ง หลัวเหวินก็รู้สึกถึงลมแรงวูบหนึ่งพุ่งเข้าหาก้น
ความเจ็บปวดรุนแรงนั้นแทบเกินกว่าทารกแรกเกิดจะทนไหว
“แว้—”
ในที่สุดหลัวเหวินก็ร้องไห้ออกมา
“เขาร้องแล้ว! ดูดี ๆ สิ เด็กคนนี้ได้สีผมของลิลี่มาเลยนะ ไม่แน่ว่าโตขึ้นจะน่ารักเหมือนคุณก็ได้”
“งั้นฉันคงต้องเตรียมกระโปรงเล็ก ๆ ให้เขาสักสองสามตัวแล้วล่ะ”
เมื่อลิลี่เริ่มฟื้นตัว คำพูดของเธอก็ลื่นไหลขึ้น ถึงกับหยอกล้อได้แล้ว
“ถ้าอย่างนั้นลูกคงได้บ่นพ่ออย่างผมแน่”
เสียงหัวเราะอบอุ่นดังขึ้นในห้องชั่วครู่
แต่ความครื้นเครงนั้นคงอยู่เพียงไม่นาน ไม่นานเสียงเดียวที่เหลืออยู่ในห้องก็มีเพียงเสียงร้องไห้ของหลัวเหวินที่ค่อย ๆ แผ่วลง ก่อนจะเงียบสงบไปในที่สุด
ห้องตกอยู่ในความเงียบเหงา เหลือเพียงเสียงฟืนในเตาผิงแตกเปรี๊ยะ
“คุณว่า...พวกเราจะเอาชนะโวลเดอมอร์ได้จริง ๆ เหรอ?” เสียงของลิลี่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มเหลืออยู่ มีเพียงความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก
“วางใจเถอะ เรามีดัมเบิลดอร์ พ่อมดขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษนี้คอยช่วย เขาเคยเอาชนะจอมมารคนก่อนมาแล้ว”
เสียงของเจมส์ยังคงพยายามรักษาความสงบไว้
“แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี” เสียงของลิลี่สั่นเครือ “คาถาปกป้องความลับ...รับประกันความปลอดภัยได้จริงหรือ?”
“ผมปรึกษากับซิเรียสแล้ว”
เจมส์ลดเสียงลง น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาดเล็กน้อย
“เราตัดสินใจเปลี่ยนตัวคน เราจะไม่ให้ซิเรียสเป็นผู้รักษาความลับอีกต่อไป ให้เขาเป็นผู้รักษาความลับต่อหน้าคนอื่น เพื่อดึงความสนใจของศัตรู ส่วนเบื้องหลัง เราจะให้หางหนอนเป็นคนรักษาความลับแทน”
“หางหนอนเหรอ? แต่ว่า...” ลิลี่ดูเหมือนลังเลอยู่บ้าง
“เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา ลิลี่ เขาสาบานว่าจะปกป้องเราด้วยชีวิต”
เจมส์กุมมือภรรยา น้ำเสียงหนักแน่น
“ยิ่งไปกว่านั้น โวลเดอมอร์ไม่มีทางสงสัยคนขี้ขลาดและอ่อนแอ เขาจะเป็นคนรักษาความลับที่เราเลือก นี่เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว”
ลิลี่เงียบไปนาน สุดท้ายก็เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วซบหน้าลงบนฝ่ามือของเจมส์
“...ก็ได้ ฉันเชื่อคุณ”
สำหรับหลัวเหวินที่สอบภาษาอังกฤษระดับสี่ผ่านอย่างฉิวเฉียด บทสนทนายืดยาวนี้ยากเกินไป เขาฟังออกเพียงคำไม่กี่คำ ไม่อาจนำมาเรียงเป็นประโยคได้
ยิ่งใช้สมองมากเกินไป สำหรับทารกแรกเกิดแล้วก็สิ้นเปลืองพลังงานเกินไป หลัวเหวินจึงผล็อยหลับไปในไม่ช้า
หลังคืนนั้น ชีวิตดูเหมือนจะกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
หลัวเหวินเป็นทารกคลอดก่อนกำหนด ร่างกายจึงอ่อนแอเกินไป ทำให้เขามักอยู่ในสภาพสะลึมสะลือ เวลาที่รู้สึกตัวมีไม่มากนัก
นอกจากกินนมกับนอนแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย
แค่ลืมตาดูโลกยังลำบาก ชีวิตประจำวันจึงดูเรียบง่ายอย่างยิ่ง
แต่ในช่วงเวลานี้ หลัวเหวินมีอุปกรณ์โกงติดตัวคอยเป็นเพื่อน จึงไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายนัก
คอมพิวเตอร์ของเขาข้ามมิติมาพร้อมกับเขาด้วย แม้แต่เกมหลายเกมในเครื่องก็เดินทางมาด้วยกัน
หลังจากลองผิดลองถูกอยู่ระยะหนึ่ง หลัวเหวินก็พบว่าเขาสามารถใช้พลังงานจำนวนหนึ่งทำให้สิ่งของในเกมปรากฏเป็นรูปธรรมขึ้นมา เพื่อให้ได้สิ่งของหรือความสามารถบางอย่าง
ตอนนี้เกมที่เปิดใช้งานได้มีเพียงเกมเดียว คือศิลาคริสตัลสีม่วง แถมยังเปิดใช้งานได้เพียงนิดเดียว อย่างมากก็เปิดพรสวรรค์หนึ่งอย่างกับผังทักษะหนึ่งผังได้เท่านั้น
อย่างไรเสีย พลังงานที่มีอยู่ตอนนี้ก็จำกัด และเขายังหาวิธีเติมพลังงานปริมาณมากไม่ได้ ทำได้เพียงดื่มนมเพื่อเติมพลังชีวิตเล็กน้อย ซึ่งก็เติมได้ไม่มากนัก
พูดได้ว่า ร่างทารกเป็นข้อจำกัดในการเคลื่อนไหวของเขาอย่างใหญ่หลวง
ดังนั้นตอนนี้จึงมีสิ่งที่เลือกเปิดใช้งานได้น้อยมาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษของเขาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดูท่าความสามารถด้านภาษาคงต้องอาศัยสภาพแวดล้อมจริง ๆ
จากบทสนทนาระหว่างพ่อแม่ในชาตินี้ เขาค่อย ๆ ได้รู้ข้อมูลบางอย่าง
พ่อของเขาชื่อเจมส์ พอตเตอร์ ส่วนแม่ชื่อลิลี่ อีแวนส์
บางครั้งหลัวเหวินยังเห็นชายชราผมขาวสวมหมวกทรงแหลมแวะมาเยี่ยม หรือไม่ก็ชายหนุ่มผมดำตาดำผู้หยิ่งทะนงคนหนึ่ง
เมื่อเห็นหน้าตาของพวกเขาและไม้เรียวเล็ก ๆ ในมือ หลัวเหวินก็รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
แต่กลับนึกไม่ออก ตอนนี้สมองของเขายังพัฒนาไม่ถึงขั้นที่จะเชื่อมโยงเรื่องซับซ้อนเช่นนั้นได้
แค่คิดว่าจะเปิดใช้ความสามารถไหนดี ก็แทบใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาแล้ว แถมเจมส์ยังเล่นกับเขาทุกวัน ทำให้ร่างกายเหนื่อยล้าไปด้วย
ถ้าเขาพูดได้ เขาจะต้องห้ามอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด แล้วบอกไปสักประโยคว่า
“คุณน่ารำคาญจัง!”
น่าเสียดายที่เส้นเสียงยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ เขาทำได้เพียงส่งเสียงอ้อแอ้ ซึ่งกลับยิ่งทำให้เจมส์สนุกมากขึ้น
จนกระทั่งลิลี่รู้เข้า เธอจึงเข้ามาห้ามและอบรมเจมส์อย่างจริงจัง จนอีกฝ่ายร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมรับปากว่าจะปรับปรุงตัว
เมื่อเห็นทั้งสองคนเริ่มแสดงความรักกันต่อหน้าต่อตาโดยไม่สนใจใคร
หลัวเหวินได้แต่กินอาหารหมาอยู่ข้าง ๆ พลางยืนยันได้ว่าตัวเองได้มาเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดี ต่อไปอย่างน้อยคงไม่ต้องเจอกับสถานการณ์ที่พ่อแม่หย่าร้าง แล้วปล่อยให้เขาเติบโตอย่างไร้คนดูแลตามลำพัง
ทุกอย่างดูเหมือนกำลังมุ่งไปในทิศทางที่ดี จนกระทั่งวันนั้นมาถึง
ไร้ซึ่งลางบอกเหตุใด ๆ
ไม่มีเสียงเคาะประตู ไม่มีเสียงฝีเท้า แม้แต่เสียงลมก็หายไป
“โครม!”
เสียงดังสนั่น ประตูไม้แข็งแรงถูกกระแทกพังราวกับทำจากกระดาษ เศษไม้ปลิวกระจายไปทั่ว
ความหนาวเย็นเสียดกระดูกทะลักเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง เปลวไฟในเตาผิงหรี่ลงวูบหนึ่ง แทบจะดับมอด
หลัวเหวินเบิกตาขึ้นในเปลเด็กอย่างฉับพลัน
ที่ประตูมีร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำยืนอยู่
ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ จมูกโด่งเป็นสัน แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่ก็ยังไม่อาจบดบังรูปลักษณ์ของเขาได้
ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นลุกโชนอยู่ในความมืด ราวกับเปลวไฟนรกสองกอง
โวลเดอมอร์
เขามาแล้ว
“อะวาดา เคดาฟรา!”
แสงสีเขียวเจิดจ้าสว่างวาบไปทั่วทั้งห้องในพริบตา
ภาพตรงหน้ากับเสียงนั้น!
แฮร์รี่ พอตเตอร์!!!
หลัวเหวินฝืนลืมตาขึ้น มองเห็นเจมส์พุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่กลัวตาย ได้ยินเสียงคำรามสุดท้ายของเจมส์ และรับรู้ถึงแรงสะเทือนยามร่างของเขาล้มลง
เขาตายแล้ว ตายเร็วเสียจนหลัวเหวินไม่มีเวลาตอบสนอง ตายอย่างไร้ความหมาย...
เมื่อเห็นชายที่ในช่วงหลายเดือนมานี้คอยอุ้มเขาขึ้นสูงอยู่บ่อย ๆ กลายเป็นศพที่ยังมีไออุ่น หลัวเหวินก็รู้สึกว่างโหวงอยู่ชั่วขณะ แต่ไม่ได้เศร้าโศกอะไร เพียงยากจะเชื่อเท่านั้น
เขากลับชาติมาเกิดเป็นลูกคนที่สองของเจมส์กับลิลี่ และคืนนี้ก็คือวันที่เขากลายเป็นเด็กกำพร้า!
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมกัน!
กว่าจะได้มีพ่อแม่ครบทั้งสองคน แล้วทำไมเขาต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าอีกแล้ว!
เจมส์ล้มลง ลิลี่ส่งเสียงร้องด้วยความโศกเศร้า เมื่อโวลเดอมอร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แสงสีเขียวก็วาบขึ้นอีกครั้ง หลัวเหวินกลายเป็นเด็กกำพร้าอีกหน
ในเปล แฮร์รี่ พอตเตอร์วัยหนึ่งขวบดูเหมือนจะรับรู้ถึงบางสิ่ง เด็กที่เงียบสงบมาตลอดก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมา
แต่ดูเหมือนว่าก่อนตายลิลี่จะทำบางอย่าง พลังงานมหาศาลพลันไหลเข้าสู่ร่างของเขา และเปิดใช้งานเกมโลกของฉันในทันที
“เวทมนตร์แห่งความรักงั้นเหรอ?”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนอง ฆาตกรก็เริ่มเดินเข้ามาใกล้เปลของหลัวเหวินกับแฮร์รี่ โดยไม่คิดจะตรวจสอบให้แน่ชัด เขาตั้งใจจะใช้วิธีเดิมฆ่าทั้งสองคนทันที
บ้าเอ๊ย คอมพิวเตอร์เฮงซวยดันกลืนเวทมนตร์คุ้มครองของแม่ไปแล้ว คราวนี้แย่แน่!
เมื่อเห็นแสงสีเขียวสว่างแรงขึ้นเรื่อย ๆ หลัวเหวินก็เร่งคิดอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็นึกหาทางพลิกสถานการณ์ออก
สายตาของเขาจับจ้องไปยังไอคอนคริสตัลสีม่วงในคอมพิวเตอร์ที่อยู่ลึกลงไปในจิตวิญญาณ
อัดพลังงานเข้าไป...
ศิลาคริสตัลสีม่วง เริ่มทำงาน!