เฉินจื้อ ลูกชายคนโต โผล่หน้าออกมาก่อนใคร
“พ่อซื้อจักจั่นไม้ไผ่มาให้ผมหรือเปล่า?”
“ซื้อมาแล้วสิ ไม่ใช่แค่ของลูกนะ ทุกคนมีคนละตัว”
ครั้งนี้เฉินฟางได้เงินก้อนโตมา เขาจึงทำตามความปรารถนาของเด็ก ๆ ทุกคนให้เป็นจริง
เขาล้วงของออกจากถุงที่สะพายอยู่ด้านหลัง ทั้งจักจั่นไม้ไผ่ ลูกอม ลูกแก้วแก๊ก ๆ และรองเท้าคู่ใหม่ รอจนเด็ก ๆ ยืนเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มแจกให้ทีละคน
หานซูเจินเดินออกมาจากครัว มองภาพตรงหน้าแล้วหันไปตำหนิเฉินฟางอย่างเอ็นดู
“ไอ้ลูกคนนี้ พอมีเงินติดมือขึ้นมาหน่อยก็ไม่รู้จักประหยัดเสียแล้ว”
“แม่ เด็ก ๆ ชอบนี่นา อีกอย่าง ตอนนี้บ้านเราก็ไม่ได้ขัดสนเงินทองสักหน่อย”
เฉินฟางหยิบปึกธนบัตรออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้หานซูเจิน
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หานซูเจินได้เห็นเงินมากมายขนาดนี้ ธนบัตรหลากสีสันทำเอาแสบตาไปหมด
“ฟางจื่อ เงินพวกนี้... ลูกอย่าเดินไปในทางผิดเชียวนะ”
“แม่พูดอะไรน่ะ นี่เป็นเงินที่ได้จากโสมเก่าแก่สองต้นที่ขุดขึ้นมาบนเขาเมื่อวาน วันนี้เอาไปส่งให้ร้านยาตระกูลอู๋ แล้วเขาก็จ่ายเงินมา”
เฉินฟางดึงธนบัตรสิบใบออกจากปึก เป็นเงินหนึ่งร้อยหยวน แล้วยื่นให้หานซูเจิน
“แม่เก็บเงินนี่ไว้เถอะ ที่บ้านขาดเหลืออะไร แม่ก็เอาไปเติมก่อน”
“ฟางจื่อ ลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริง ๆ”
หานซูเจินนับธนบัตรสิบใบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเข้าไปเก็บเงินไว้ในห้องด้านใน
เฉินฟางเดาว่าแม่คงเอาไปใส่ไว้ในหีบไม้หวงฮวาหลีใบนั้น
หีบใบใหญ่เป็นสินเดิมของหานซูเจิน ของดีอะไรที่ได้มาก็มักเอาไปเก็บไว้ข้างใน