เห็นสามีของตัวเองยังลังเลไม่ยอมตัดสินใจ ลูกสะใภ้ของแม่ม่ายหลิวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“พูดสิ ถ้าไม่ยอม พวกเราก็หย่ากันไปเลย ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้ตาแก่นี่มาทำลายอนาคตลูกชาย”
“ฉันกำลังคิดอยู่นี่ไง”
“ไม่ต้องคิดแล้ว ยอมค่ะ เลขาธิการ พวกเรายอม”
พอทั้งคู่โต้เถียงกันวุ่นวาย หลัวฝูอวี้ก็หมดความอดทนที่จะคิดต่อไปอย่างสิ้นเชิง
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้จริง ๆ
ที่เมื่อครู่เขาบอกว่าจะรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป ก็แค่ขู่สองคนนี้เท่านั้น ต่อให้กล้าแค่ไหน เขาก็ไม่กล้ารายงานจริง ๆ หรอก
“ถังป้าล่า แม่ม่ายหลิว พวกเธอสองคนคิดยังไง จะให้เรียกสถานีตำรวจมา หรือจะแต่งงานกัน”
ตอนนี้ในหัวของแม่ม่ายหลิวว่างเปล่าไปหมดแล้ว จะฟังรู้เรื่องได้ยังไงว่าหลัวฝูอวี้พูดอะไร
พอได้ยินหลัวฝูอวี้ถาม เธอก็เอาแต่พยักหน้าอย่างเดียว
ส่วนถังป้าล่าดูไม่ค่อยยอมรับเท่าไร อย่างไรเสียเขาก็ยังเป็นหนุ่มเต็มตัว
แต่พอมองคนเต็มห้อง ทั้งเลขาธิการหมู่บ้านและหัวหน้ากองงานต่างจ้องเขาเขม็ง ข้าง ๆ ยังมีทหารอาสาอีกกลุ่มหนึ่ง
ส่วนลูกชายของแม่ม่ายหลิวมองเขาราวกับอยากจับเขากลืนลงท้องทั้งเป็น
เขาไม่ได้รังเกียจการถูกจับไปขังในคุกสักสองวันอยู่แล้ว เดิมทีก็ไม่มีอะไรทำ
แต่ถ้ามีประวัติคดีติดตัว ลูกชายแม่ม่ายหลิวคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่
“ฉันก็ยอมเหมือนกัน”
“เอาละ ตกลงตามนี้ คืนนี้พวกเธอสองคนอยู่สำนึกผิดที่สำนักงานกองงาน พรุ่งนี้ค่อยไปอำเภอจดทะเบียนสมรส”
หลังพูดจบ หลัวฝูอวี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง