เฉินเจียเซิงรีบร้อนวิ่งมาหา เพราะในที่สุดก็จับพิรุธของถังป้าล่าได้แล้ว
ดึกดื่นป่านนี้หมอนั่นยังออกไปข้างนอก จะไปทำอะไรกันนะ?
ไม่ต้องคิดก็รู้
เฉินฟางตัดสินใจทันทีว่าเรื่องล่าสัตว์พักไว้ก่อน ไปดูเรื่องสนุกกันดีกว่า
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้านแม่ม่ายหลิว ข้างในก็จุดตะเกียงไว้แล้ว
บ้านแม่ม่ายหลิวใช้หน้าต่างกระดาษโปร่งแสง พอมีแสงตะเกียงส่องอยู่ การเคลื่อนไหวของคนในบ้านจึงมองเห็นได้ชัดเจน
“คนที่นั่งอยู่ข้างเตียงนั่นแม่ม่ายหลิว”
“เจียเซิง มองออกได้ยังไง?”
“โธ่ เห็นตุ่มนูนตรงนั้นไหม นั่นไม่ใช่ของที่มัดไว้หรอกหรือ?”
คนทั้งสองในบ้านดูคุ้นเคยกันมากแล้ว ตอนนี้ยังคุยกระซิบกระซาบกันอยู่เลย
ผ่านไปราวสิบกว่านาที ถังป้าล่าก็ขยับไปนั่งตรงหน้าแม่ม่ายหลิว มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุข
ลูบคลำอยู่พักหนึ่ง เขาก็เริ่มถอดเสื้อผ้าของแม่ม่ายหลิว
มีบางสิ่งห้อยแกว่งอยู่กลางอากาศ แม้จะมองไม่ชัดผ่านกระดาษหน้าต่าง แต่ภาพที่เห็นก็ชวนตะลึงอย่างยิ่ง
“กำลังจะเริ่มแล้วพี่ฟาง ผมไปจุดไฟก่อนนะ”
เฉินเจียเซิงบอกเฉินฟาง ก่อนจะย่อตัววิ่งไปยังกองฟางหน้าบ้านแม่ม่ายหลิว
เฉินฟางยืนพิงเนินดินเล็ก ๆ อยู่คนเดียว รู้สึกแสบตาขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ถังป้าล่านี่ลีลาแพรวพราวไม่น้อย ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ตรงหน้าแม่ม่ายหลิวไม่หยุด
ไม่นานทั้งคู่ก็เริ่มลงมือกันจริงจัง ขณะนั้นเอง เปลวไฟเล็ก ๆ ก็สว่างวาบขึ้นด้านนอกบ้าน