สองวันนี้เฉินเจียเซิงยุ่งอยู่กับการสะกดรอย ตอนกลางคืนจึงไม่มีเวลาไปขึ้นเขากับเขา
พอล่าเหยื่อมาให้ เฉินเจียเซิงก็เกรงใจไม่กล้ารับอีก
เฉินฟางจึงต้องปรับเวลาเข้าป่าหาของป่าเสียใหม่ ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายไปหาเสบียงด้วยกัน
เมื่อไปถึงลานเล็ก ๆ ของเฉินเจียเซิง เจ้าตัวเพิ่งตื่นนอน กำลังถือแก้วเคลือบลายคำว่า ‘ประชาชนจงเจริญ’ แปรงฟันอยู่หน้าประตู
ยุคนี้แปรงสีฟันกับยาสีฟันเป็นของหายาก ในหุบเขาแถบนี้ยังหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ
ถึงจะหาซื้อได้ ด้วยนิสัยขี้เหนียวของเฉินเจียเซิง เจ้าหมอนั่นก็ไม่มีทางซื้ออยู่ดี
แปรงสีฟันที่เฉินเจียเซิงใช้คือกิ่งหลิวเส้นเล็ก ๆ ส่วนผงขัดฟันก็เอามาจุ่มแล้วถูไปมาในปาก
ผงขัดฟันห่อเล็ก ๆ ราคาห้าเฟิน มีกลิ่นมินต์ ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาล มีขายตามร้านขายของชำในหมู่บ้าน
พอเห็นเฉินฟางเดินมา เฉินเจียเซิงก็ทักทายทั้งที่ยังมีฟองอยู่เต็มปาก
「พี่ฟาง จะขึ้นเขาอีกแล้วหรือ」
「ก็รอนายอยู่นี่ รีบหน่อย」
โจวฟาง ภรรยาของเฉินเจียเซิง ซึ่งกำลังตั้งครรภ์แก่ เดินออกมาจากในบ้านแล้วทักทายเฉินฟาง
ก่อนหน้านี้ตอนเฉินฟางยังไม่ได้เรื่องได้ราว เธอมักเตือนเฉินเจียเซิงให้ตีตัวออกห่างจากเขา กลัวสามีจะถูกเฉินฟางพาเสียคน
แต่ตอนนี้พอเฉินเจียเซิงติดตามเฉินฟาง ที่บ้านก็มีเนื้อกินเป็นครั้งคราว
ท่าทีของโจวฟางที่มีต่อเฉินฟางจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
「พี่ฟาง กินข้าวหรือยัง มากินด้วยกันสักหน่อยไหม」
「ไม่ล่ะ ๆ รอพวกเธอกินเสร็จก่อน」