ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วตรอกแคบ หนูที่หลบซ่อนอยู่ตามมุมมืดตกใจจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
เซี่ยจือรู้สึกเหมือนท้องถูกกระแทกอย่างแรง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มลงไปด้านหลัง
โดนยิงหรือ?
แต่ทำไมถึงไม่เจ็บอย่างที่คิดเลย…
เซี่ยจือได้สติกลับมาทันที รีบก้มมองท้องตัวเอง แล้วก็เห็นว่านกไม้ที่เดิมอยู่ในกระเป๋าถือของเธอ ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไรถึงมาอยู่ในอ้อมแขน ปากของนกไม้คาบหัวกระสุนเอาไว้แน่น!
ดวงตาคู่นั้นของนกไม้ดูมีชีวิตชีวา กำลังจ้องมองเซี่ยจืออยู่!
ที่แท้ก็เป็นนกไม้ตัวนี้จริง ๆ ที่ช่วยชีวิตเธอไว้!
แต่นกไม้ก็เป็นแค่ก้อนไม้ธรรมดา มันมุดออกจากกระเป๋ามาเองได้อย่างไร แถมยังพุ่งเข้าขวางกระสุนเองได้อีก?
เซี่ยจือคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวกับประกายไฟแลบ
ในชั่วขณะที่เซี่ยจือล้มลง เหยียนโส่วอีก็พุ่งเข้าหาเจ้าหู่แล้ว
เจ้าหู่เป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝน เขาไม่คิดเลยว่าแรงถีบกลับของปืนพกกระบอกเล็ก ๆ จะรุนแรงขนาดนี้ พอไม่ทันระวัง มือขวาก็ถูกแรงสะบัดจนยกขึ้นเหนือศีรษะ ง่ามนิ้วโป้งชาไปหมด ชั่วครู่นี้ไม่มีทางเล็งเหยียนโส่วอีได้อีก
เพียงชั่วพริบตา เหยียนโส่วอีก็พุ่งไปถึงตัวเจ้าหู่ ฟันสันมือใส่ข้อมือของอีกฝ่ายจนเจ้าหู่เจ็บและปล่อยปืนตกลงไปทันที
เจ้าหู่ยังไม่ทันได้สติ เหยียนโส่วอีก็เหวี่ยงแข้งเตะเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างแรง!
ทุกคนเหมือนได้ยินเสียงกระดูกหักดังขึ้น เจ้าหู่เจ็บจนหน้าเบี้ยว แทบจะหมดสติไป
เจ้าหู่รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของเหยียนโส่วอี จึงผลักจางอิ๋งอิ๋งเข้าใส่เหยียนโส่วอี หวังใช้เธอขวางทางเพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเองหนี
“อย่าหนี!”
เซี่ยจือกัดฟัน พยายามพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะพุ่งเข้าไปคว้าข้อเท้าของเจ้าหู่เอาไว้
แม้เมื่อครู่นกไม้จะช่วยรับกระสุนแทนเธอ แต่แรงกระแทกจากกระสุนก็ยังทำให้เซี่ยจือบาดเจ็บภายใน เห็นได้ชัดว่าเธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้เจ้าหู่หนีไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้เด็ดขาด
“บ้าเอ๊ย ปล่อยมือ!”
เจ้าหู่ร้อนใจอยากหนี แต่ถูกเซี่ยจือถ่วงเอาไว้ ความโกรธพลันปะทุขึ้นในใจ เขาเหลือบเห็นปืนพกที่เหยียนโส่วอีทำตกอยู่บนพื้นไม่ไกล