โชคดีที่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเอนกายลงบนเตียง ดวงตาทั้งคู่ค่อย ๆ ปิดลง
ในห้องมีเพียงเตียงเดียว แต่เตียงนี้ใหญ่มาก เขานอนครึ่งหนึ่ง ข้านอนอีกครึ่งหนึ่ง น่าจะได้กระมัง?
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้บอกว่าข้านอนบนเตียงไม่ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้น ข้าจึงย่องเข้าใกล้เตียงอย่างเบามือ แล้วยกกระโปรงขึ้น เตรียมก้าวข้ามร่างเขาไปอย่างระมัดระวัง ทว่าจู่ ๆ เขาก็ลืมตาขึ้น
“เจ้าทำอะไร?” เขาเอ่ยถามเสียงเย็น
“นอนอย่างไรเล่า”
คิ้วยาวของเขาขมวดเล็กน้อย “เจ้ากล้าบังอาจนอนร่วมเตียงกับข้าหรือ?”
ดูท่าเขาจะรังเกียจยิ่งนัก ข้าจึงรู้จักประมาณตน ถอนเท้าที่ก้าวข้ามไปแล้วกลับมา อย่างไรเสียร่างกายข้านี้ก็เย็นเยียบ นอนบนพื้นก็ได้
แล้วข้าก็นอนบนพื้นทั้งคืน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หญิงชราที่พาข้ามาเมื่อคืนก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ส่วนบุรุษบนเตียงก็หายไปไร้ร่องรอย
“ฮูหยิน ท่านกลับไปได้แล้ว”
กลับบ้านได้หรือ?
ข้ารีบเดินไปที่ประตู หญิงชรายื่นกล่องไม้ใบหนึ่งให้ “นี่คือสิ่งที่ฝู่จวินประทานให้ท่าน เชิญท่านเก็บไว้ให้ดี กลับไปแล้วค่อยเปิด”
ข้ารับกล่องไม้มาพยักหน้าเบา ๆ “ขอบคุณยิ่ง”
อุ้มกล่องไม้เดินตามหญิงชราออกจากเรือน มีรถยนต์สีดำสนิทคันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอก
ครั้งนี้ข้ามองอย่างละเอียดแล้ว รถคันนี้ไม่ใช่รถที่แปะด้วยกระดาษ คนขับรถข้างในก็ไม่ใช่ตุ๊กตากระดาษ
“ฮูหยิน เชิญเถิด” หญิงชราเปิดประตูรถให้ข้า
ข้าไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบขึ้นรถไป ข้าต้องรีบกลับบ้านไปบอกพ่อถึงข่าวดีนี้ ข้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว! ข้าไม่ทำให้พ่อผิดหวัง!
รถขากลับแม้จะไม่ใช่รถกระดาษ แต่ก็ยังแล่นไปอย่างน่าพิศวง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเลือนรางไปหมด ไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ใด
ไม่นานรถก็จอด จอดอยู่บนถนนหลังหมู่บ้านตระกูลฉิน
ข้าลงจากรถก็วิ่งหนีกลับบ้านทันที ไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของชาวบ้านที่ส่งมา
“พ่อ ข้ากลับมาแล้ว! พวกเราทำสำเร็จแล้ว!”
ปกติข้าเพียงเอ่ยเรียก พ่อก็จะออกมา ทว่าคราวนี้พ่อไม่ได้ปรากฏตัว และประตูใหญ่ของเรือนเล็กของเราก็ไม่ได้ปิด
ใจข้าทรุดวูบลง รีบวิ่งเข้าไปในเรือน เห็นในเรือนรกรุงรัง สมุนไพรที่พ่อตากไว้กับของแห้งบางส่วนถูกตีล้มลงบนพื้น ไก่เป็ดที่เลี้ยงไว้ในกรงตายเกลื่อนกลาด
ข้าวของในบ้านถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย ราวกับถูกปล้นสะดม ไม่เห็นร่องรอยของพ่อเลย
ข้ารีบหาโทรศัพท์มือถือมาโทรหาพ่อ แต่มือถือของพ่อกลับพบอยู่ในโอ่งน้ำ
พ่อของข้าต้องเกิดเรื่องแน่นอน
ใช่แล้ว รีบโทรแจ้งตำรวจสิ เพิ่งกดเบอร์แจ้งเหตุ ก็ได้ยินเสียงตกใจดังมาจากข้างหลัง
“แท้จริงแล้ว ข้ามาช้าไป!”
ข้าหันขวับกลับไปมอง ก็เห็นหญิงวัยกลางคนแต่งกายชุดนักพรตเต๋ายืนอยู่หน้าประตูเรือนเล็ก นางมองดูเรือนรกรุงรังด้วยสีหน้าเสียใจสุดซึ้ง
เมื่อเห็นข้า ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้น รีบสาวเท้าเร็วมาหาข้า “เจ้าคงเป็นบุตรสาวของศิษย์พี่ข้าสินะ? เจ้าชื่อหลานอินใช่หรือไม่?”
ข้ามองนางอย่างระแวดระวัง ไม่ตอบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็หยุดฝีเท้า กล่าวต่อ “ข้าเป็นศิษย์น้องของพ่อเจ้า เมื่อหลายวันก่อนเขาโทรเรียกข้าให้มาช่วย ไม่คิดว่าพอข้ามาถึงก็..."
นางมองดูความรกรุงรังภายในเรือนด้วยความเสียใจ "ข้าช้าไปจริง ๆ”
ข้าจับจ้องนักพรตเต๋าหญิงตรงหน้าแน่น นางบอกว่าชื่อหลิวฮุ่ย ให้ข้าเรียกนางว่าป้าฮุ่ยก็พอ
จากปากของป้าฮุ่ย ข้าได้รู้เรื่องราวของพ่อในอดีตที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนหลายเรื่อง
และสาเหตุที่ข้ากลายเป็นคนตายที่ยังมีชีวิต ก็ล้วนเป็นเพราะพ่อของข้าทั้งสิ้น
พ่อของข้าเป็นนักพรตเต๋า สมัยหนุ่มมือเบามือหนักไม่เป็น พวกที่ไม่ใช่คนหากตกลงไปอยู่ในมือเขา มีชีวิตอยู่ไม่เกินสามลมหายใจก็ต้องตาย ถึงขนาดได้ฉายาว่าหลานซาน
ก็เพราะเหตุนี้จึงสร้างศัตรูกับเหล่าผีปีศาจสารพัด พวกมันไม่กล้าตอแยพ่อ ก็เลยมาลงที่ข้า
ก่อนข้าเกิด พ่อใช้ผ้าสีดำหุ้มเรือน ก็เพื่อกันพวกปีศาจมาล้างแค้นข้า ขณะเดียวกันก็ขัดขวางไม่ให้วิญญาณของข้าออกไป ทำให้ข้ายังคงมีวิญญาณอยู่ในร่าง
“เช่นนั้นพ่อของข้าถูกผู้ที่มาล้างแค้นจับไปหรือ?” ข้าถาม
ป้าฮุ่ยสีหน้าหมองคล้ำ พยักหน้า “มีความเป็นไปได้สูง แต่หลังจากเจ้าเกิด ศิษย์พี่ก็เลิกทำอาชีพนี้แล้ว เขาซ่อนเร้นอำพรางตนมาตลอด จนกระทั่งพวกเราเหล่าศิษย์พ้องก็ยังไม่รู้ แล้วพวกมันจะหาเขาพบได้อย่างไรเล่า”
เล็บของข้าจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ข้าหาได้รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ข้ารู้ว่าพ่อต้องประสบเหตุเพราะข้านั่นเอง ถึงถูกหาตัวพบ และถูกล้างแค้น
ข้ามองไปทางป้าฮุ่ย ถามอย่างสงบนิ่ง “ป้าฮุ่ย ข้าต้องทำเช่นไรถึงจะพบพ่อได้?”
ป้าฮุ่ยมองข้าด้วยความชื่นชม “ยามประสบภัยยังเยือกเย็น ไม่หวาดหวั่น ยามคับขันไม่แตกตื่น มีเค้าของศิษย์พี่ยามเยาว์อยู่ไม่น้อย”
นางหยุดไปชั่วครู่ แล้วถามหยั่งเชิงข้า “ศิษย์พี่ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เจ้ารึ?”
คำพูดของนางทำให้ข้าระแวงขึ้นมาทันที
หรือว่าพ่อควรทิ้งอะไรไว้ให้ข้าหรือ? ก่อนวันนี้ข้ายังไม่รู้เลยว่าพ่อเคยมีฉายาว่าหลานซานมาก่อน
ข้าส่ายหน้าอย่างงงงวย “ข้าไม่รู้ พ่อของข้าหายตัวไปกะทันหันเกินไป ยังไม่ทันได้บอกอะไรกับข้าเลย”
“เฮ้อ…” ป้าฮุ่ยถอนหายใจ “คืนนี้ข้าจะใช้แปดอักขระวันเดือนปีเกิดของศิษย์พี่ตั้งกระบะดู เจ้าเด็กน้อย อย่ากังวลไป พ่อของเจ้าเก่งกาจจะตาย”
ข้าพยักหน้า เงียบเก็บของในเรือนกับภายในบ้าน ป้าฮุ่ยช่วยข้าจัดเก็บจนเสร็จ เวลาก็ไม่น้อยแล้ว
นางเดินทางไกลมา ข้าชวนให้อยู่กินข้าวและพักที่บ้าน นางกลับปฏิเสธ
“ข้าจะไม่รบกวนเจ้าแล้ว เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ข้าค่อยมาหาเจ้าหารือเรื่องศิษย์พี่”
ข้าก็ไม่รั้งไว้ บนเมืองไม่ไกลจากหมู่บ้านมีโรงแรม ป้าฮุ่ยพักอยู่ที่นั่นในตอนกลางคืน
นางเพิ่งไปไม่ทันไร มือถือของข้าก็ได้รับข้อความหนึ่ง ส่งมาจากเบอร์ของพ่อ
ข้ามองดูมือถือที่กู้ขึ้นมาจากโอ่งน้ำ มันดับสนิทแล้ว ไม่มีทางส่งข้อความได้อีก
ข้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กดเปิดข้อความนี้ เป็นข้อความอัตโนมัติตามเวลาที่ตั้งไว้ และเป็นข้อความที่ลบทิ้งหลังอ่าน
【ฐานที่มั่นลับของเรา】
ข้อความสั้นนัก มีเพียงไม่กี่ตัวอักษร
ข้ารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที ที่ที่รู้กันแค่ข้ากับพ่อของข้า
ที่เรียกว่าฐานที่มั่นลับ จริง ๆ ก็คือถ้ำธรรมชาติในป่าบนเขาด้านหลัง รอบ ๆ ถ้ำเต็มไปด้วยต้นตำแยใบใหญ่ สุนัขยังต้องเดินอ้อม
แต่ข้าไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด จึงไม่รู้สึกแสบร้อน อาจจะเพราะไม่ถูกหนามก็เป็นได้ ที่นี่จึงกลายเป็นฐานที่มั่นลับของข้ากับพ่อ
ตกกลางคืน เพื่อความระมัดระวัง ข้ารอจนคนในหมู่บ้านดับไฟกันหมดแล้วจึงแอบขึ้นเขาไป
เมื่อเดินผ่านดงต้นตำแยใบใหญ่นั้น ข้าสีหน้าเรียบเฉย แหวกมันออกแล้วเดินเข้าไป
ถ้ำนี้ไม่ใหญ่นัก แต่เป็นสถานที่หลบร้อนชั้นดีในหน้าร้อน ตอนเด็ก ๆ พ่อมักพาข้ามาหลบร้อน และเมื่อเบื่อ ๆ เราก็จะเล่นเกมตามหาสมบัติกัน
พ่อจะซ่อนของไว้ในที่ใดที่หนึ่งของถ้ำให้ข้าหา พอหาเจอก็จะให้รางวัลเป็นเงินเล็กน้อยแก่ข้า
เมื่อคิดถึงตอนนั้น ในใจข้าพลันฮึกเหิมขึ้นมา พ่อคงไม่เรียกข้ามาที่นี่โดยไม่มีสาเหตุแน่ นึกถึงตอนกลางวันที่ป้าฮุ่ยถามข้าว่าพ่อได้ทิ้งอะไรไว้ให้ข้าหรือไม่...
บางทีพ่ออาจจะซ่อน 'สมบัติ' ของจริงไว้ให้ข้าที่นี่ก็ได้
ข้าเริ่มต้นรื้อค้นในถ้ำ ก่อนหน้านี้ข้าเคยตามหาสมบัติที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน ครั้งนี้ข้าต้องหาเจอแน่
สมเป็นดังคาด หลังจากที่ข้าเปิดหินก้อนหนึ่งที่ดูธรรมดา แหวกหญ้าทางด้านหลังออก ข้าก็พบของที่พ่อทิ้งไว้ให้ข้า
มันเป็นเพียงถุงกันน้ำที่มีหนังสือหนึ่งเล่มกับจดหมายหนึ่งฉบับ
เมื่อข้าหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมา เห็นตัวอักษรบนปกชัด ๆ ลมหายใจของข้าแทบหยุดหายใจ
นั่นคือ...
《สารบบร้อยอสูรแห่งโลกา》