ทำไมกัน?
ทำไมทั้งที่เป็นคนตระกูลหลินเหมือนกันแท้ ๆ แต่กลับเป็นเธอที่มีชีวิตแย่ที่สุด!
หลินว่านเหอยิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้น ความคับข้องใจที่เก็บกดมานานถึงแปดปี ในที่สุดก็ทนต่อไปไม่ไหว
“ใช่! ฉันรู้ว่ามีงานแบกกระสอบ! ฉันก็รู้ว่ามันหาเงินได้!
แต่นั่นมันงานที่คนเขาทำกันหรือไง? เอาชีวิตไปแลกเงินแค่ไม่กี่หยวน ทำไมต้องเป็นฉัน?”
กู้วั่งชวนรู้ว่าภรรยาเป็นห่วงเขา แต่ตอนนี้ถ้าไม่อยู่บ้านพ่อตาของเธอ แล้วครอบครัวพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหนได้อีก?
พวกเขาห้ามทำให้บ้านนี้ขุ่นเคืองเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าถูกไล่ออกไป ก็คงต้องหอบข้าวของกลับชนบทอย่างหมดสภาพ!
“ว่านเหอ อย่าเพิ่งโมโห...”
หลินว่านเหออารมณ์พลุ่งพล่าน สะบัดมือที่เขายื่นมาออกทันที
“พวกคุณทุกคนมีชีวิตดีกว่าฉันทั้งนั้น!”
เธอชี้ไปที่หลินเจี้ยนกั๋วเป็นคนแรก “พี่ชายคนโตอยู่บ้าน รับช่วงงานของแม่ ได้เงินเดือนอย่างมั่นคง
ตึกแถวแคบหลังนี้ ต่อไปก็ต้องเป็นของพี่ชายคนโตแน่ ๆ! ใช้ชีวิตมั่นคงมีหน้ามีตา สุขสบายไปทั้งชีวิต!”
“น้องชายคนที่สามถูกยกให้บ้านลุงรองตั้งแต่เด็ก สภาพความเป็นอยู่ของบ้านลุงรองยังดีกว่าบ้านเราเสียอีก ตั้งแต่เล็กเขาก็ไม่เคยขาดอาหารหรือเสื้อผ้า ชีวิตสุขสบายกว่าใคร!”
“แล้วจื้ออวี้ล่ะ?”
เธอหันไปจ้องหลินจื้ออวี้เขม็ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกไม่เป็นธรรม
“เก่งกาจ สอบเข้าคณะภาษาต่างประเทศของจิงต้าได้! อนาคตสว่างไสวจนแสบตา ต่อไปก็ได้ทำงานกินเงินเดือนหลวง หาเงินก้อนโต ประสบความสำเร็จแน่นอน!