หลินจื้ออวี้เปิดประตูแล้วเบี่ยงตัวออกไป ก่อนจะดึงประตูปิดเบา ๆ
ไฟตรงห้องรับแขกดับไปแล้ว แต่แสงจันทร์สว่างพอ
หลินว่านเหอยังไม่หลับ ดวงตาของเธอเปิดค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง กำลังมองมาทางนี้
สายตาของทั้งคู่สบกันแวบหนึ่งในห้องรับแขกสลัว ๆ
หลินจื้ออวี้ก้าวออกไปอย่างแผ่วเบา
หลินว่านเหอชะงักค้างอยู่ตรงนั้นทันที ในห้องพูดกันเสียงเบามาก เธอจับใจความได้เพียงคำกระจัดกระจายเป็นช่วง ๆ ว่า ครู ลานบ้าน ปิดเทอม ทบทวนบทเรียน
อาศัยแค่คำเหล่านี้ ยังยืนยันไม่ได้เต็มร้อยว่าเป็นเรื่องย้ายออกไปอยู่
แต่วันนี้เพิ่งมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในตอนกลางวัน
กลางวันเธอถึงกับยอมลดทิฐิไปขอให้หลินจื้ออวี้ช่วยดูเด็ก พอตกกลางคืนหลินจื้ออวี้กลับแอบย่องเข้าไปในห้องพ่อแม่ ปิดประตูคุยกันอย่างลับ ๆ ตั้งนาน
เมื่อหลายเรื่องมาประจวบกัน ประกอบกับในใจเธอมีความน้อยใจอัดอั้นอยู่ก่อนแล้ว ความคิดก็อดโยงไปถึงเรื่อง “ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเพื่อความสงบ” ไม่ได้
เธอใช้ศอกกระทุ้งคนข้าง ๆ แล้วผลักกู้วั่งชวนที่นอนอยู่แรง ๆ
กู้วั่งชวนเหนื่อยจนปวดไปทั้งตัวจากงานตอนกลางวัน เดิมทีก็หลับไม่สนิทอยู่แล้ว พอถูกเธอสะกิดก็สะดุ้งตื่นทันที ก่อนจะถามเสียงต่ำ “มีอะไร?”