“แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”
หวังกุ้ยหลานตอบส่ง ๆ “กลับมาแล้วเหรอ อ่านหนังสืออยู่ห้องสมุดมาทั้งวัน เหนื่อยแย่เลยสินะ?”
หลินจื้ออวี้ทำท่าทางซื่อ ๆ ราวกับเพิ่งกลับจากอ่านหนังสือ
“ค่ะ อ่านมาทั้งวันเลย เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ”
หวังกุ้ยหลานรู้สึกสงสารจับใจ “เหนื่อยก็ไปนั่งพักบนโซฟาก่อน อาหารใกล้เสร็จแล้ว”
หลินจื้ออวี้รับคำแล้วเดินไปล้างมือ
ไม่นานทุกคนก็พร้อมหน้ากันที่โต๊ะ อาหารเย็นยังคงเป็นสามอย่างเดิม
ข้าวต้ม ขนมปังข้าวโพดนึ่ง และผักดอง
ทุกคนก้มหน้าก้มตากิน ไม่มีใครพูดอะไร ในบ้านเงียบจนได้ยินเพียงเสียงตะเกียบกระทบชาม
กินกันไปเงียบ ๆ ได้แค่สองคำ จางกุ้ยเฟินก็อดกลั้นความโกรธไม่ไหวอีกต่อไป
“เพียะ!”
เธอฟาดตะเกียบลงบนโต๊ะ “วันนี้ฉันต้องพูดให้รู้เรื่อง! ชีวิตแบบนี้ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”
ทันใดนั้น ทุกคนที่โต๊ะก็หยุดมือแล้วเงยหน้ามองเธอ
จางกุ้ยเฟินเปิดฉากตำหนิทันที “ว่านเหอ เรามาคุยกันด้วยเหตุผล! ตอนนั้นแกกับกู้วั่งชวนอยู่ด้วยกันต่อไม่ไหว ก็พาลูกสองคนกลับมาบ้านพ่อแม่ พ่อแม่ใจอ่อนเลยรับพวกแกไว้ กินข้าวบ้าน นอนบ้าน
“แต่ย้ายมาอยู่ตั้งนานแล้ว ไม่เคยจ่ายค่าอาหารสักบาท แกลืมตาดูเองสิ! เมื่อก่อนบ้านเรากินอยู่กันยังไง แล้วตอนนี้เป็นยังไง?
“ชีวิตที่กำลังไปได้ดีแท้ ๆ กลับถูกพวกแกฉุดให้ฝืดเคืองลงทุกวัน!”
ยิ่งพูดจางกุ้ยเฟินก็ยิ่งโมโห สุดท้ายจึงหันไปเล่นงานกู้วั่งชวนโดยตรง
“แล้วแก กู้วั่งชวน!
“หลายวันมานี้แกไปแบกของที่สถานีรถไฟทุกวัน เงินล่ะ?!
“แกเอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหน?
“ปล่อยให้ทั้งบ้านต้องอดอยาก ส่วนแกกลับไม่ยอมเอาเงินมาให้บ้านแม่ยายสักแดง! แกยังมีมโนธรรมอยู่ไหม?”
กู้วั่งชวนวางชามกับตะเกียบลงแล้วอธิบายว่า “พี่ชายใหญ่เสียไปแล้ว เหลือหลานชายตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครดูแล ผมเลยส่งเงินกลับไปให้ก่อนก้อนหนึ่ง พอรับค่าจ้างจากงานแบกของช่วงนี้แล้ว ผมจะจ่ายค่าอาหารให้บ้านนี้ทันที ไม่ให้ขาดสักบาท”
“จ่ายทีหลังงั้นเหรอ? พูดง่ายนี่!”