ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หลินจื้ออวี้ก็ตื่นแล้ว
ตอนกลางวันแสงแดดแผดเผาพื้นดาดฟ้าจนร้อนระอุ พอตกกลางคืนไอร้อนก็ยังไม่จาง อบอ้าวอยู่ในห้องราวกับอยู่ในหม้อนึ่ง เธอพลิกตัว เหงื่อชุ่มท้ายทอยจนเส้นผมเล็ก ๆ เปียกชื้นแนบติดผิว
ผ้าห่มบาง ๆ ถูกถีบไปกองอยู่ปลายเตียง เหลือเพียงมุมหนึ่งพาดอยู่บนหน้าแข้ง ส่วนเสื้อกล้ามที่สวมอยู่ก็เปียกเหงื่อไปครึ่งตัว
เธอลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิด ใช้มือพัดไล่ความร้อน แต่อากาศร้อนชื้นเหนียวเหนอะหนะเกาะคลุมผิว พัดเท่าไรก็ไม่ขยับ
ถึงจะหงุดหงิด เธอก็ไม่ลืมเรื่องเช็กอิน ตั้งแต่กินยาล้างกระดูกเข้าไป ร่างกายก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก แรงเพิ่มขึ้น แถมยังดูดีขึ้นด้วย
แถมหนังสือทักษะที่ได้เมื่อวานก็สุดยอดมาก!
เธอท่องในใจว่า “เช็กอิน”
【เช็กอินสำเร็จ ได้รับหุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์สำหรับงานบ้านหนึ่งเครื่อง ผูกมัดกับเจ้าของแล้ว สามารถควบคุมด้วยเสียงหรือความคิดได้】
หลินจื้ออวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอตั้งสมาธิสำรวจเข้าไปในช่องเก็บของ ข้างในมีแท่งโลหะสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชิ้น ผิวเรียบลื่นเป็นเงา
เธอใช้ความคิดสัมผัสมัน ผิวของแท่งโลหะพลันเกิดวงแสงระลอกบาง ๆ ข้อมูลชุดหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่สมอง หลังอ่านจบ เธอก็นำแท่งโลหะออกมาแล้ววางลงในพื้นที่วิเศษนาอาถรรพ์
เธอสั่งผ่านความคิดโดยตรงว่า “ออกมาเถอะ เปลี่ยนร่างในตู้มิติ”
แท่งโลหะสีเงินตกลงบนพื้นในตู้มิติ แนบกับผืนดินและเปล่งแสงจาง ๆ
จากนั้นแท่งโลหะก็คลี่ออกอย่างไร้เสียง เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างมนุษย์ขนาดเท่าคนจริงก็ยืนอยู่ในตู้มิติ