“น้องสาวของคุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นว่าที่ข้าราชการในอนาคตเชียวนะ!
พวกคุณเป็นพี่สาวกับพี่เขย ไม่ขอให้ช่วยเหลือครอบครัวก็แล้วไป แต่อย่าไปทำงานที่ไม่เป็นหน้าเป็นตาแบบนี้สิ!”
กู้วั่งชวนหยุดมือที่กำลังทำอยู่ “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับป้าทั้งหลาย พวกเราซาบซึ้งใจ แต่พับกล่องกระดาษทั้งเดือนจะได้เงินสักกี่หยวนกันครับ?”
คำพูดของเขาทำให้เพื่อนบ้านถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ป้าเจิ้งยิ้มเจื่อน ๆ “นั่นสินะ พวกเราก็แค่พูดขึ้นมาลอย ๆ อย่าเก็บไปคิดมากเลย”
ป้าซุนรีบพยักหน้าตาม “ใช่ ๆ พวกเราไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นหรอก เห็นพวกคุณหิ้วของมาเป็นถุงเป็นห่อ ก็เลยนึกว่าจะย้ายบ้านน่ะ”
คำพูดของเธอทำให้เรื่อง “ย้ายบ้าน” ถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้ง
ป้าเจิ้งหันไปมองหวังกุ้ยหลาน “กุ้ยหลาน บ้านที่จื้ออวี้จะไปอยู่ พวกคุณไปดูมาแล้วใช่ไหม? บ้านเป็นยังไงบ้าง เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ”
หวังกุ้ยหลานไม่อยากเล่าอะไรมาก แต่เพื่อนบ้านถามมาถึงขนาดนี้ เธอก็ยากจะปฏิเสธ จึงพยายามเล่าให้ฟังเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ก็ไม่มีอะไรหรอก เป็นบ้านมีลานส่วนตัว มีห้องหลักสามห้อง ห้องปีกตะวันออกกับตะวันตกอย่างละสองห้อง บ้านเก่าไปหน่อย แต่ระบายอากาศดี หน้าร้อนไม่อบอ้าว”
“จื้ออวี้ก็แค่ไปอยู่พักหนึ่ง ช่วยอาจารย์ดูแลบ้าน”
ป้าเจิ้งร้องเสียงดัง “โอ๊ย! แบบนี้ยังเรียกว่าไม่มีอะไรอีกเหรอ?”
“สมัยก่อน บ้านแบบนี้เป็นบ้านของพวกตระกูลใหญ่เลยนะ! ตึกแถวแคบของเรานี่อยู่กันตั้งกี่คน? รวมกันแล้วยังมีพื้นที่ไม่ถึงครึ่งลานบ้านของเขาเลย”