เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หนานจือก้มลงมองแชทกลุ่มหอพัก
[น้ำทิพย์ (4)]
แสงไฟริบหรี่ยามราตรี:[จือจือ ครั้งนี้คนมาน้อยลงสิบคน เธอเอาไปน้อยลงหน่อยก็ได้นะ]
หนานจือกำลังจะพิมพ์ตอบรับคำ มีคนรีบร้อนพุ่งเข้ามาชนจนมือถือเธอกระเด็น
เธอดีใจที่ใช้มือซ้ายไม่ใช่มือขวาที่บาดเจ็บ ไม่อย่างนั้นคงแย่หนักกว่าเดิม
คนนั้นรีบขอโทษทันที: "ขอโทษครับ ผมรีบจนไม่ได้ดูทาง!"
หนานจือก้มลงเก็บมือถือขึ้นมา ส่ายหน้าตอบว่า "ไม่เป็นไร"
"เอ๊ะ นี่เธอหนานจือนี่นา?" หลังจากเห็นหน้าเธอชัดๆ หญิงสาวก็อุทานอย่างตกใจ "เฝิงซือเหนียนกำลังจะสารภาพรักที่สนามกีฬาแล้วนะ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ดูเหมือนเขาจะไม่เคยบอกว่าจะสารภาพรักกับฉันนะ" หนานจือตอบกลับอย่างสงบ ดูไม่แปลกใจเลยสักนิด "ฉันกับเขาเป็นแค่เพื่อนธรรมดา"
หญิงสาวไม่อยากเชื่อ เปิดกระดานข่าวมหาวิทยาลัยขึ้นมา "เฮ้ย ฉันกะว่าจะไปดูงานสารภาพรักแท้ๆ ถ้าเธอไม่ใช่คนที่เขาจะสารภาพรักด้วย แล้วเป็นใคร?"
หนานจือยังต้องรีบไปเอาลูกวอลเลย์บอลที่ห้องเก็บอุปกรณ์ จึงเลี่ยงเดินอ้อมเธอไป
"เดี๋ยวก่อน หนานจือ" หญิงสาวรีบคว้าแขนเธอไว้
เธอคว้าที่แขนขวาที่บาดเจ็บของหนานจือ หนานจือเจ็บจนต้องถอยออกมาแล้วสะบัดมือหลุด
แผลโดนกระชากจนฉีก เลือดซึมผ่านเสื้อผ้าออกมาเป็นรอยแดง
หญิงสาวนึกไม่ถึงว่าแค่คว้าแขนจะทำให้หนานจือเจ็บขนาดนี้ ถึงกับร้องไห้ด้วยความตกใจ: "ขะ...ขอโทษนะ!"
หนานจือขมวดคิ้วทนเจ็บ กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงผู้ชายทุ้มต่ำชัดเจนดังขึ้นข้างหลัง: "ผมไปส่งคุณที่ห้องพยาบาลนะ"